ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΡΙΣΤΕΡΗ ΑΝΤΕΠΙΘΕΣΗ ΣΤΟ ΝΕΟ ΜΕΤΕΚΛΟΓΙΚΟ ΤΟΠΙΟ

(Σαβ. 31/5/14 - 18:27)

Του ΠΑΝ. ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΗ

Το μετεκλογικό σκηνικό μόλις αρχίζει να ξετυλίγεται, αν και οι εξελίξεις που θα ακολουθήσουν το αμέσως επόμενο διάστημα μάλλον θα είναι απρόβλεπτες.

Κατά παράδοξο τρόπο η κυρίαρχη ανάλυση προσπαθεί να επιβάλλει ως στερεότυπο την άποψη πως κερδισμένοι, ή τουλάχιστον εκ των κερδισμένων, στις πρόσφατες εκλογές είναι το ΠΑΣΟΚ – Ελιά και ο Ευ. Βενιζέλος, παρ’ ότι συνεχίστηκε η ακάθεκτη καθοδική τους πορεία, με απώλειες πάνω από 50% στις ευρωεκλογές.

ΠΑΣΟΚ - ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ

Το μόνο θετικό που «πέτυχε» το ΠΑΣΟΚ του Ευ. Βενιζέλου ήταν ότι απέφυγε την πλήρη εκλογική κατάρρευση, κατάρρευση, όμως, αρκετά δύσκολη για ένα κόμμα – κράτος δεκαετιών, το οποίο συνεχίζει να συμμετέχει ενεργά στην κυβέρνηση και σε βασικούς θεσμούς.

Αν, όμως, το ΠΑΣΟΚ που γνώρισε εκ νέου την ήττα απέφυγε την κατάρρευση, βρίσκεται σε καλό δρόμο να την επιτύχει προσεχώς.

Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΧΑΜΕΝΟΣ Η ΝΔ

Ο μεγάλος χαμένος των εκλογών είναι προφανέστατα η ΝΔ, εξ ου και η μετεκλογική αμηχανία της και πρώτα απ’ όλα η αμηχανία ή καλύτερα το αδιέξοδο του Α. Σαμαρά.

Είναι βέβαιο ότι στο νέο μετεκλογικό σκηνικό οι παλιές τριβές του ΠΑΣΟΚ με τη ΝΔ, που διεσώζοντο, μετά από κωμικές σκηνές, την τελευταία στιγμή από τις έκτακτες συναντήσεις Α. Σαμαρά – Ευ. Βενιζέλου, θα εξελιχθούν σε σφοδρές αντιπαραθέσεις και συγκρούσεις και θα συμπεριλάβουν στη δίνη τους και τις διαταραγμένες, ήδη, σχέσεις Βενιζέλου – Σαμαρά.

Ο Α. Σαμαράς και ο Ευ. Βενιζέλος, ειδικά ο πρώτος, αναζητεί σωσίβιο στο σταυρόλεξο του ανασχηματισμού, ο οποίος, όμως, έχει ήδη «καεί» πριν προχωρήσει, αφού κανένας μέσα στην κοινωνία δεν τρέφει καμία απολύτως προσμονή από ένα νέο ανακάτεμα των ίδιων, περίπου, προσώπων σε διαφορετικές υπουργικές θέσεις.

Pablo Neruda - Σκυφτός στο δειλινό

Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου θλιμμένα
στα ωκεάνια μάτια σου.

Εκεί αποσύρεται και φλέγεται μέσα στην πιο ψηλή φωτιά
η μοναξιά μου που τινάζει τα χέρια της σα ναυαγός.
 
Κάνω σινιάλα κόκκινα στα μάτια σου που απουσιάζουν
και κυματίζουν σαν τη θάλασσα στα πόδια ενός φάρου.
 
Μόνο σκοτάδια κρύβεις μέσα σου, γυναίκα μακρινή, δική μου
κι από το βλέμμα σου αναδύεται καμιά φορά η ακτή του τρόμου.
 
Σκυφτός στο δειλινό ρίχνω τα δίχτυα μου τα θλιμμένα
σ' αυτή τη θάλασσα που αναταράζει τα ωκεάνεια μάτια σου.
 
Τα νυχτοπούλια ραμφίζουν τα πρώτα αστέρια
που σπινθηρίζουν όπως η ψυχή μου όταν σ' αγαπώ.
 
Καλπάζει η νύχτα στη φοράδα της τη σκοτεινή
σκορπίζοντας γαλάζια στάχυα πάνω στους αγρούς.
 
Από τη συλλογή "20 Poemas de amor y una cancion deseperada"

Ο Μανώλης είναι αιώνιος έφηβος και η Ρένα έχει αρχίδια, πώς να μην τους φοβούνται οι πρόωρα γερασμένοι δειλοί;...

Θα ήμουν εντελώς άμυαλος ή ανιστόρητος αν έκλεινα τα μάτια μου στις αδυναμίες του και στήριζα 100% το ΣΥΡΙΖΑ. Εξακολουθώ να διατηρώ τις αμφιβολίες μου για το αν θα φανεί αντάξιος των ιστορικών περιστάσεων και θα καταφέρει να βγάλει τον ελληνικό λαό από τη μέγγενη των μνημονίων με αξιοπρέπεια και, κυρίως, με προοπτική απονομής κοινωνικής δικαιοσύνης. Αν πετύχει, θα μιλάμε με σχετική σιγουριά για μια νέα εποχή. Αν αποτύχει, θα έχει πάρει στο λαιμό του τη χώρα και την Αριστερά για τα επόμενα τουλάχιστον 50 χρόνια. Ξέρετε, όμως, πότε θα ανησυχούσα περισσότερο, σε βαθμό να άρω την υποστήριξή μου στο κόμμα τής αξιωματικής αντιπολίτευσης; Οταν τα διαπλεκόμενα μίντια θα πάψουν να παρουσιάζουν το ΣΥΡΙΖΑ σαν ένα διαβολικό κατασκεύασμα που θα έρθει για να γκρεμίσει την Ελλάδα και τους κατοίκους της στα Τάρταρα και να εγκαταστήσει το σατανά στο Μέγαρο Μαξίμου με σκοπό να καταστρέψει τη γλυκιά μας πατρίδα, να υφαρπάξει τις περιουσίες των φτωχών και να μας επιστρέψει στις σπηλιές...

ΚΚΕ ΚΑΙ ΠΙΣΩΓΥΡΙΣΜΑ

( Παρ. 30/5/14 - 08:40)

Του Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

8,35% στις ευρωεκλογές του 2009, 7,54% στις εθνικές εκλογές του 2009, 4,5%, τον Ιούνη του 2012. Και 6,1% στις τελευταίες ευρωεκλογές. Τα αποτελέσματα του ΚΚΕ τα τελευταία χρόνια, όπως κι αν τα δει κανείς, μόνο ενθαρρυντικά δεν είναι για την αποδοχή της πολιτικής του κόμματος από τους εργαζόμενους. Το κόμμα βράζει από εκλογική άποψη στο ζουμί του. Ένα ζουμί μάλιστα που όλο και λιγοστεύει, με αποτέλεσμα να γίνεται σαφής ο κίνδυνος μετατροπής του σε αμελητέα εκλογική δύναμη.

Μόνο στην αχλή της δεκαετίας του είκοσι μπορεί να βρει κανείς τόσο φτωχή εκλογική απήχηση στην εργατική τάξη από το κόμμα της εργατικής τάξης. Τότε όμως το εργατικό κίνημα έκανε τα πρώτα του βήματα, τα δημοκρατικά δικαιώματα ήταν απείρως πιο περιορισμένα από σήμερα, και ο ταξικός αντίπαλος χρησιμοποιούσε κάθε λογής διωγμό εναντίον των κομμουνιστών. Σήμερα υπάρχουν πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες για τη διάδοση των ιδεών και της γραμμής. Ενώ η ταξικά ανάλγητη πολιτική των μνημονίων δημιουργεί συνθήκες ταξικής σύγκρουσης και χειραφέτησης.

Γιατί λοιπόν; Γιατί δεν προχωρά αυτή η χειραφέτηση των εργατικών και λαϊκών στρωμάτων, και διαπιστώνεις μάλιστα ότι συντελείται το αντίθετο; Γιατί "συνολικά υπάρχει πισωγύρισμα στη λαϊκή συνείδηση, μεγαλύτερη συντηρητικοποίηση", όπως συμπεραίνει η ανακοίνωση της ΚΕ του ΚΚΕ για τις ευρωεκλογές;  Γιατί "το συνολικό αποτέλεσμα δεν δείχνει ανατροπή του αντιλαϊκού πολιτικού συσχετισμού, δεν συνιστά νέο πολιτικό σκηνικό προς όφελος του λαού", όπως αναφέρει η ίδια ανακοίνωση;

Είναι δύσκολες οι αντικειμενικές συνθήκες; Μα πάντα ήταν για τους κομμουνιστές. Οι οποίοι σε συνθήκες διωγμών και απαγορεύσεων πετύχαιναν πολύ καλύτερα αποτελέσματα από τα σημερινά. Φταίει ο αντίπαλος, ο οπορτουνισμός, τα αναχώματα, οι παγίδες του δικομματισμού; Μα κι αυτά υπήρχαν με τη μια ή την άλλη μορφή, αλλά το ΚΚΕ κατάφερνε να τα ξεπερνάει, σε ένα σημαντικό βαθμό τουλάχιστον. Στο κάτω-κάτω το κόμμα υπάρχει για να αντιπαλεύει και να νικά τον αντίπαλο. Και όχι να τον επικαλείται για τις ήττες του.

Λοιπόν; Λοιπόν όταν διαπιστώνεις πισωγύρισμα, οφείλεις να δεις πρώτα-πρώτα την πολιτική σου. Μήπως έχεις πέσει στον οπορτουνισμό; Στο σεχταρισμό; Στον αριστερισμό που σε απομονώνει από την εργατική τάξη; Αλλιώς μιζέριαζε ότι σου φταίνε οι άλλοι που σου παίρνουν τον κόσμο. Ενώ αυτοί θα εξακολουθήσουν να τον παίρνουν...

*Δημοσιεύθηκε στην "ΑΥΓΗ" την Παρασκευή 30 Μαίου 2014

ΓΙΑ ΤΟΝ Κ.ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΟΝ ΣΕΒ

( Παρ. 30/5/14 - 09:10)

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Η ιστορία όλων των ως τα τώρα κοινωνιών είναι ιστορία ταξικών αγώνων», υποστηρίζουν οι συγγραφείς του «Κομμουνιστικού Μανιφέστου». Και συνεχίζουν: «Ελεύθερος και δούλος, πατρίκιος και πληβείος, βαρόνος και δουλοπάροικος, μάστορας και κάλφας, με μια λέξη, καταπιεστής και καταπιεζόμενος, βρίσκονταν σε ακατάπαυστη αντίθεση μεταξύ τους, έκαναν αδιάκοπο αγώνα, πότε καλυμμένο, πότε ανοιχτό (…)».

«Μπούρδες», απαντούν οι ανειρήνευτοι πολέμιοι του ξύλινου, του δογματικού λόγου και των κομμουνιστικών ιδεοληψιών. Αυτά τελειώσανε, διαβεβαιώνουν. Το είχε πει και ο κ.Γιώργος Παπανδρέου (28/8/2009) ως πρόεδρος της «Σοσιαλιστικής Διεθνούς», στην εκδήλωση του Γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος: «Δεν είναι πλέον ο εργάτης εναντίον του εργοδότη», είχε τονίσει…

Χρόνια πριν, ήδη από το 1976, την έλευση αυτής της νέας εποχής – εποχή γενικής συναδέλφωσης, «κοινωνικής ειρήνης» και «κατάργησης της πάλης των τάξεων» -  την είχε εγκαινιάσει στην Ελλάδα ο αείμνηστος υπουργός Εργασίας Κ. Λάσκαρης: Δεν υπάρχει πλέον «εκμετάλλευση ανθρώπου από άνθρωπο» και «δεν θα επιτρέψωμεν την πάλην των τάξεων», δήλωνε με πάθος…

Στην πορεία προστέθηκαν ακόμα πιο ισχυρές αποδείξεις ότι οι ταξικές αντιθέσεις «ξεπεράστηκαν» και «καταργήθηκαν». Όπως για παράδειγμα η τοποθέτηση του τότε πρωθυπουργού κ.Σημίτη, ο οποίος τον Ιούνιο του 2000, από το Βερολίνο (τι σύμπτωση!)  είχε κατσαδιάσει όσους διαμαρτύρονταν για (ταξική) πολιτική του, και τους καλούσε - και ως πολιτικός και ως επιστήμων καθηγητής - να πάψουν να χρησιμοποιούν ως «ερμηνευτικό κανόνα την πάλη των τάξεων»…

Πρώτος λόγος

Ο πρώτος λόγος που υπενθυμίζουμε τα παραπάνω είναι γιατί, παρ’ όλες αυτές τις διαβεβαιώσεις, συνεχίζουν να υπάρχουν ορισμένοι που επιμένουν να αμφισβητούν την «κατάργηση της πάλης των τάξεων». Κάτι μυστήριοι, που δεν είναι και τόσο πεισμένοι με το αφήγημα που θέλει τον κόσμο να πορεύεται με πυξίδα την «ταξική ειρήνευση» και την «κοινωνική συνεργασία».

Στους αξιοσημείωτους αρνητές της συμπόρευσης των βιομηχάνων με τους εργάτες, των καπιταλιστών με τους προλετάριους, των τραπεζιτών με τους άνεργους, δεν συμπεριλαμβάνουμε – φυσικά - τους κομμουνιστές. Έτσι κι αλλιώς αυτοί είναι ξεροκέφαλοι.

Δεν λαμβάνουμε καν υπόψη τον Μπέντζαµιν Ντισραέλι, που σε µια κρίση λογοτεχνικής ειλικρίνειας περιέγραφε τα του καιρού του ως εξής: «Δύο έθνη που µεταξύ τους δεν υπάρχει ούτε σχέση ούτε συµπάθεια και τα οποία δεν κυβερνώνται µε τους ίδιους νόµους (...). Τα δύο αυτά έθνη είναι οι πλούσιοι και οι φτωχοί». Αν και ο συντηρητικός Ντισραέλι, διετέλεσε για πολλά χρόνια πρωθυπουργός της Βρετανίας, και μάλιστα της βικτωριανής εποχής, επομένως οι απόψεις του περί «τάξεων» έχουν μια κάποια βαρύτητα, εντούτοις αυτά τα έλεγε τον 19ο αιώνα. «Παλιά», δηλαδή…

Αλλά, όσο κι αν θέλουμε να μη χαλάσουμε αυτή την γιορτή της ταξικής συμφιλίωσης, πώς να μη λάβουμε υπόψη μας κάποιες πολύ πρόσφατες παραδοχές; Πώς, για παράδειγμα, να μην λάβουμε υπόψη μας τον Αμερικανό δισεκατομμυριούχο, τον Ουόρεν Μπάφετ, αυτόν τον μεγαλοκαρχαρία του χρηματιστικού κεφαλαίου, όταν δηλώνει: «Η πάλη των τάξεων υπάρχει και είναι η δική μου που κερδίζει»... Πώς να μην απορήσουμε όταν ο Μπαφετ, αυτός ο μεγιστάνας και μεγαλοτοκογλύφος, δηλώνει – και το δήλωσε με την άνεση μιας τάξης που τον κυνισμό της τον βαφτίζει «φιλαλήθεια» - ότι έκφραση αυτού του «ταξικού πολέμου» που διεξάγεται είναι ότι ο ίδιος πληρώνει λιγότερους φόρους απ' όσους πληρώνει η γραμματέας του…

Πώς να μην αναρωτηθούμε: Ισχύει ότι ζούμε σε συνθήκες όπου είμαστε  «όλοι μαζί»; Ισχύει ότι οι κοινωνικές αντιθέσεις εξέλειπαν και ότι πλέον είναι εφικτό να πάμε «όλοι μαζί»; Ότι θα κερδίσουμε «όλοι μαζί»; Ότι θα βγούμε από την κρίση «όλοι μαζί»; Αλήθεια: Όσα υφιστάμεθα τα προκαλέσαμε «όλοι μαζί», τα υφιστάμεθα «όλοι μαζί», τραπεζίτες και φεσωμένοι, βιομήχανοι και απολυμένοι, εργολάβοι και «απασχολήσιμοι»; Η’ μήπως ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ: «Ο πόλεμος των τάξεων σήμερα πια μαίνεται παντού, στριφογυρίζει μέσα στα μυαλά των ανθρώπων, που για πρώτη φορά τολμούν να πουν με το όνομά του αυτό που βλέπουν μπροστά τους, στον δρόμο, στο γραφείο, στη δουλειά τους»…

Τι ισχύει, τελικά; Σε έναν κόσμο

• όπου 740 πολυεθνικές κατέχουν το 80% του παγκόσμιου πλούτου, αλλά πάνω από 50.000 άνθρωποι τη μέρα πεθαίνουν από αιτίες σχετιζόμενες με τη φτώχεια,
• όπου 2 δισεκατομμύρια άνθρωποι ζουν με ένα δολάριο τη μέρα και την ίδια ώρα μια χούφτα από «Μπάφετ» σπαταλούν ετησίως 50 δισ. δολάρια για να παίζουν... γκολφ,
• όπου μια οικογένεια στις ΗΠΑ, η οικογένεια Γουόλτον της αλυσίδας πολυκαταστημάτων Walmatt κατέχει τόσο πλούτο όσον έχουν αθροιστικά... 100 εκατομμύρια φτωχοί Αμερικανοί,
• όπου, κατά τον Στίγκλιτς, το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το «μοντέλο Ομπάμα» από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ κατέληξαν στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, και κατά τον Κρούγκμαν από αυτά τα κέρδη το 60% πήγε στους μεγιστάνες που αποτελούν το μόλις 0,1% του πληθυσμού,
• όπου στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 30 εκατομμύρια, οι φτωχοί τα 120 εκατομμύρια, μετρήθηκε ότι 485 δισεκατομμυριούχοι κατέχουν πλούτο άνω τον 2 τρισεκατομμυρίων δολαρίων,
• όπου στην Ελλάδα, τόσο επί «ευημερίας», όσο και επί κρίσης, η εισοδηματική απόσταση μεταξύ των «εχόντων» και των πενήτων αυξάνεται κατά 6 και 7 φορές, τείνουμε να πιστέψουμε ότι, μάλλον, ισχύει αυτό που λέει ο Μπάφετ…

ΣΗΜΕΙΟ ΚΑΜΠΗΣ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

(Πεμ. 29/5/14 - 17:54)

Του ΚΩΣΤΑ ΛΑΠΑΒΙΤΣΑ*

Η νίκη του ΣΥΡΙΖΑ στις ευρωεκλογές αποτελεί γεγονός ολκής για τις πολιτικές και κοινωνικές εξελίξεις στην Ελλάδα. Προσφέρει τη δυνατότητα μεγάλων αλλαγών, αν και προέκυψε κυρίως λόγω της εκλογικής υποχώρησης της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ και όχι λόγω της δυναμικής του ίδιου του ΣΥΡΙΖΑ. Το κεντρικό ζήτημα των εκλογών ήταν αν η χώρα είναι έτοιμη να προχωρήσει σε μια βαθιά ανατροπή του πολιτικού σκηνικού εδώ και τώρα. Φάνηκε ότι οι δυνάμεις της ανατροπής υπάρχουν, είναι μετρήσιμες, σε βαθμό που εκφράζονται από το ΣΥΡΙΖΑ βγήκαν πρώτες, αλλά το συνολικό αποτέλεσμα δε δείχνει ότι η ανατροπή θα προκύψει αυτόματα. Για να συμβεί αυτό θα πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να δώσει την ώθηση που χρειάζεται, αλλάζοντας και τον εαυτό του.

Το χαρακτηριστικότερο στοιχείο του εκλογικού αποτελέσματος ήταν η πολυδιάσπαση της συνολικής ψήφου, πράγμα που συνέβη κυρίως γιατί ο ΣΥΡΙΖΑ δεν κατόρθωσε να δώσει όραμα ριζοσπαστικής κοινωνικής αλλαγής. Αντίθετα διάλεξε να αναμετρηθεί στις εκλογές κινούμενος προς το κέντρο και οδήγησε έτσι σε μείωση της εκλογικής του επιρροής. Ο ΣΥΡΙΖΑ δεν έπεισε τα λαϊκά στρώματα ότι κατέχει την απάντηση στην κρίση, ότι έχει το πρόγραμμα και τους ανθρώπους για να ανατρέψει τη σκληρή κοινωνική πραγματικότητα που σταδιακά εμφανίζεται. Γι' αυτό και η ψήφος του συρρικνώθηκε, παρά το γεγονός ότι ήρθε πρώτος.

ΣΟΪΜΠΛΕ: ΝΕΟ ΤΡΟΪΚΑΝΟ ΔΑΝΕΙΟ ΜΕ ΝΕΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΜΕΙΝΕΤΕ ΣΤΟ ΕΥΡΩ!

(Κυρ. 1/6/14 - 14:55 - 15:57)

ΤΟ ΕΥΡΩ ΘΗΛΙΑ ΓΙΑ ΑΤΕΛΕΙΩΤΗ ΜΝΗΜΟΝΙΑΚΗ ΛΕΗΛΑΣΙΑ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ

Δεν πρόλαβε να στεγνώσει το μελάνι από τα αποτελέσματα των ευρωεκλογών που υπήρξαν ένα "χαστούκι" σε επίπεδο ΕΕ στις πολιτικές της Μέρκελ αλλά και σαφής καταδίκη των μνημονιακών πολιτικών στην Ελλάδα και ο υπουργός Οικονομικών του Γερμανικού imperium Β. Σόιμπλε συνεχίζει απτόητος και αμετανόητος, λες και δεν συνέβη τίποτα, το βιολί του.

Με δηλώσεις του ο Β. Σόιμπλε εκτίμησε ως πολύ πιθανό ένα νέο, αν και περιορισμένο σε σχέση με παλαιότερα ,περίπου 10 δις ευρώ, τροϊκανό χρηματοδοτικό πακέτο προς την Ελλάδα, το οποίο θα συνοδεύεται με όρους που θα διασφαλίζουν τη συνέχιση των μεταρρυθμίσεων , δηλαδή ένα νέο μνημόνιο.

Ακόμα χειρότερα , ο Β. Σόιμπλε τόνισε εκβιαστικά ότι αυτή η συνέχιση της "μεταρρυθμιστικής" διαδικασίας (στην πραγματικότητα απορρύθμισης και διάλυσης εργασιακών σχέσεων και κοινωνικών δικαιωμάτων) αποτελεί προϋπόθεση για να παραμείνει η Ελλάδα στο ευρώ.

Για άλλη μια φορά τα "αφεντικά" της Ευρώπης χρησιμοποιούν ωμά και ανενδοίαστα το ευρώ ως όχημα πίεσης για την κλιμάκωση,παρά τη λαϊκή αντίθεση, των μνημονιακών πολιτικών, επιβεβαιώνοντας τον ρόλο και τον χαρακτήρα του ευρώ και των δυνάμεων που αδίστακτα, παρά τα μηνύματα της κάλπης, κυριαρχούν στην ΕΕ. 

Μιλώντας στο περιοδικό Focus, όπως μεταδίδει η Frankfurter Allgemeine Zeitung, ο Σόιμπλε ανέφερε πως το ελληνικό χρέος αναμένεται να φτάσει σε βιώσιμα επίπεδα το 2022.