ΚΑΜΜΙΑ ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΑΣΟΚ ΟΥΤΕ ΤΩΡΑ ΟΥΤΕ ΣΤΟ ΜΕΛΛΟΝ

(Σάββ. 07/06/14 - 11:38)

ΔΗΛΩΣΗ ΤΟΥ Π. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗ “REAL NEWS” (07/06)

Στο πλαίσιο της έρευνας της εφημερίδας Real News και σε ερώτηση της δημοσιαγράφου Μ. Ζαφειριάδου, για τη δυνατότητα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ, ο Π. Λαφαζάνης απάντησε ως εξής:

Το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα υπό τους Κ. Σημίτη, Γ. Παπανδρέου και Ευ. Βενιζέλο, είναι κατ’ εξοχήν υπεύθυνο, μαζί με τη ΝΔ, για τη νεοφιλελεύθερη και διαπλεκόμενη μετάλλαξη της χώρας και την κρίση και κυρίως υπεύθυνο για την παράδοση της Ελλάδας στη νεοαποικιακή λεηλασία της τρόικας (ΕΕ, ΕΚΤ, ΔΝΤ) και των μνημονίων, η οποία συνεχίζεται.

Δεν βλέπω, λοιπόν, καμία απολύτως δυνατότητα συνεργασίας του ΣΥΡΙΖΑ με το ΠΑΣΟΚ ούτε στο παρόν ούτε στο μέλλον. Και είναι τόσο αντιδραστική η μετάλλαξη του ΠΑΣΟΚ, σε τέτοιο νεοφιλελεύθερο βάθος και με τόσο σκληρές δομές εξουσίας, που αυτό το κόμμα δεν μπορεί να μετασχηματιστεί θετικά όσες ηγεσίες του κι’ αν αλλάξουν.

Ο ΣΥΡΙΖΑ, αντιθέτως, χρειάζεται να κάνει συνεργασίες πάνω σε ένα συνεπές αντιμνημονιακό προοδευτικό πρόγραμμα σοσιαλιστικής προοπτικής. Συνεργασίες με γνήσιες αριστερές προοδευτικές δυνάμεις που έχουν παραδοσιακά διαχωρίσει ή διαχωρίζουν τη θέση τους από τη λεγόμενη «σοσιαλδημοκρατία», αποκόπτονται από το βαρυτικό εκκρεμές του αποκαλούμενου «Κέντρου» και ανοίγουν ισχυρό μέτωπο με το ΠΑΣΟΚ και ό,τι αυτό και η ΝΔ, με την προσωνυμία συχνά της «Κεντροαριστεράς» και της «Κεντροδεξιάς», εκφράζουν με τον πλέον αντικοινωνικό τρόπο σε Ελλάδα και Ευρώπη.

Σάββατο 07 Ιουνίου 2014

ΤΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΜΑΤΕΟ ΡΕΝΤΣΙ ΕΡΕΘΙΖΕΙ ΤΗΝ Ε.Ε.

(Κυρ. 08/06/14 - 12:38)

Του ΠΕΤΡΟΥ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ*

«Η νίκη του κ. Ρέντσι μάς δίνει ένα πολύτιμο μάθημα, επιβεβαιώνοντας ότι μια συστημική ευρωπαϊκή κυβέρνηση, με ένα φιλόδοξο πρόγραμμα μεταρρυθμίσεων, μπορεί να κερδίσει την εμπιστοσύνη του εκλογικού σώματος». Αυτή ήταν η κεντρική εκτίμηση που διατύπωναν στο κύριο άρθρο της περασμένης Δευτέρας οι βρετανικοί Financial Times, με αφορμή μια σημαντική συνέντευξη του Ιταλού πρωθυπουργού σε έξι ευρωπαϊκές εφημερίδες.

Προτού κλείσει τις 100 πρώτες ημέρες του στην εξουσία, ο 39χρονος πρώην δήμαρχος Φλωρεντίας έγινε κιόλας επικοινωνιακό και πολιτικό φαινόμενο. «Μάγος», «Ιταλός Τόνι Μπλερ», «ο άνθρωπος που θα σώσει την ψυχή της Ευρώπης» είναι ορισμένοι από τους χαρακτηρισμούς που συνοδεύουν τα εγκωμιαστικά ρεπορτάζ. Κι αν μέχρι χθες οι επικριτές του είχαν να αντιτείνουν ότι αναρριχήθηκε στην εξουσία ύστερα από «ανακτορικό πραξικόπημα» στο εσωτερικό του Δημοκρατικού Κόμματος, που ανέτρεψε τον πρωθυπουργό Ενρίκο Λέτα, από το βράδυ των ευρωεκλογών κάθε αμφισβήτηση κόπηκε με το μαχαίρι.

Ενας από τους λίγους πρωθυπουργούς που κέρδισαν την εκλογική μάχη κόντρα στα ισχυρότατα ρεύματα της Ακροδεξιάς, του ευρωσκεπτικισμού και του αριστερού ριζοσπαστισμού, ο Ρέντσι έφτασε το εκπληκτικό 41%, το μεγαλύτερο ποσοστό που έχει αποσπάσει ιταλικό κόμμα από το 1958. Στο αμέσως προσεχές μέλλον, ο κεντροαριστερός πολιτικός δύσκολα θα βρει αξιόμαχο αντίπαλο στην εσωτερική πολιτική κονίστρα. Η Forza Italia του Σίλβιο Μπερλουσκόνι κατατροπώθηκε, χάνοντας τη μισή δύναμή της από τις προηγούμενες ευρωεκλογές, για να πέσει κάτω από το 17%. Οσο για το νεοπαγές Κίνημα των Πέντε Αστέρων του Μπέπε Γκρίλο, ναι μεν αναρριχήθηκε στη δεύτερη θέση, αλλά υποχώρησε στο 21%, έναντι 25% στις βουλευτικές εκλογές, ενισχύοντας τις εικασίες περί πολιτικής «φούσκας» με ημερομηνία λήξης.

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ: ΈΡΓΑ ΚΑΙ ΗΜΕΡΕΣ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟ «ΑΝΤΙΣΥΣΤΗΜΙΚΟ» ΠΡΟΣΩΠΕΙΟ

( Πέμπ. 5/6/14 - 09:05)

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Ας δούμε, λοιπόν, τι ρόλο παίζει η Χρυσή Αυγή. Τι σόι πράμα είναι. Όχι από άποψη αισθητικής. Αυτό το είδαμε (ξανά) χτες στη Βουλή. Όχι από άποψη εγκληματική. Αυτό το προσδιορίζει ο ναζιστικός χαρακτήρας της. Αυτό το γνωρίζουμε ήδη από τα προ 15ετίας πεπραγμένα τους στα δικαστήρια της Ευελπίδων με την δολοφονική επίθεση κατά του φοιτητή, τότε, Κουσουρή. Το γνωρίζουμε από τα πεπραγμένα τους στο Κερατσίνι, στα Πετράλωνα, στις γειτονιές της Αθήνας με τους μαχαιρωμένους μετανάστες.

Πάμε να δούμε τον πολιτικό της χαρακτήρα από την πιο κρίσιμη πλευρά: Από την πλευρά των οικονομικών, των πολιτικών και κοινωνικών συμφερόντων που εκπροσωπεί. Η Χρυσή Αυγή αυτοπροβάλλεται σαν «αντισυστημική». Καθόλου πρωτότυπο. Ανάμεσα στις άλλες ιδιότητες του φασισμού και του ναζισμού είναι να παριστάνει τον «αντισυστημικό», την ώρα που είναι το πιο πιστό σκυλάκι και το πιο σιχαμερό φιδάκι στην υπηρεσία του συστήματος.

Πίσω από την «αντισυστημική» μάσκα του φασισμού και του ναζισμού, πίσω από τα μούσκουλα του χρυσαυγίτικου υποκόσμου, κρύβονται οι πιο δουλικές «υπηρετριούλες» του συστήματος. Να μερικές τέτοιες «υπηρεσίες»:

Πρώτο: Στις 3 Αυγούστου 2012 ήρθε στη Βουλή η πρόταση για την σύγκληση της Επιτροπής Οικονομικών Υποθέσεων ώστε να διερευνηθεί το σκάνδαλο της παραχώρησης της Αγροτικής Τράπεζας. Υπήρξε ένα μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που με την αρνητική ψήφο του μπλόκαρε την διερεύνηση της υπόθεσης. Ήταν η Χρυσή Αυγή. Αλήθεια πως γίνεται ένα «αντισυστημικό κόμμα να κάνει πλάτες σε τραπεζικά «ντίλ» που ζημιώνουν τον ελληνικό λαό; Τι έχει να πει γι’ αυτό το τραπεζικό πόρταλ «BankingNews» το οποίο συχνά πυκνά φιλοξενεί διθυράμβους για την Χρυσή Αυγή;…

Δεύτερο: Στις 14 Φλεβάρη 2012 συζητήθηκε στη Βουλή η τροπολογία που αφορούσε στο ξεπούλημα ακόμα και νησιών και βραχονησίδων. Μετά από ένα λόγο όλο πάθος υπέρ των «ασφαλιστικών δικλείδων» που τάχα εξασφαλίζονταν παρά το ξεπούλημα των νησιών, ο Παναγιώταρος ψήφισε υπέρ της τροπολογίας! Τόσο… «πατριώτες». Μιάμιση ώρα αργότερα και μετά το σάλο από το «ξεβράκωμα», οι χρυσαυγίτες είπαν ότι είχαν κάνει λάθος. Τόσο «ρόμπες»…

Τρίτο: Στις 19 Σεπτέμβρη 2012  τέθηκε στη Βουλή το αίτημα του ιδρύματος Λάτση να υπάρξει συντήρηση του μουσείου του με δημόσιο χρήμα. Η «αντισυστημική» Χρυσή Αυγή, πάλι δια στόματος Παναγιώταρου, έσπευσε να γλύψει τον επιχειρηματία, να φανεί γαλαντόμα, επιδαψιλεύοντας ύμνους στον όμιλο για την «προσφορά» του και μιλώντας με ευγνωμοσύνη  για τον «έναν εκ των πλουσιοτέρων ανθρώπων της γης»…

Μεθυσμένος Αύγουστος

ΕΣΥ...

Το αντιφέγγισμα του φεγγαριού

μέσα στο πηγάδι,

στην απόκοσμη βυθισμένη ηρεμία του νερού.

Το τρίξιμο του μαγκανοπήγαδου

και το «αχ» της ηδονής σαν το νερό σου χαιδεύει το λαρύγγι.

Το αρτεσιανό ύδωρ

που στην αχλύ του ορίζοντα του γιαννιτσιώτικου κάμπου

Χορεύει τις Συλφίδες του Σοπέν.

Τα πνιγηρά καυτά και ιδρωμένα

Αυγουστιάτικα μεσημέρια

Με τη θλίψη της απουσίας.

Η Άνοιξη, το Φθινόπωρο, ο Χειμώνας

 Και ο Βιβάλντι ο αινιγματικός.

 ***

Η Σεχραζάτ,

η kleine Nachtmusik,

η Σονάτα στο Σεληνόφως

και η Παθητική του Τσαικόφσκι,

οι έξι μικρές λαικές ζωγραφιές

και η Αρχόντισσα του Τσιτσάνη.

Το «ζούσα μοναχός χωρίς αγάπη».

Το χιτζάζ και το νιαβέντι

 ***

 
 

Το τρεχούμενο νερό

που στο πέρασμά του αυτοκαθάρεται,

η λίμνη με τα νούφαρα.

Η φωνή η άφωνη, η παράφωνη.

Η μουσική που βγάζουν

τα δυο ηχεία -τα μάτια σου-

φτιαγμένα από ξύλο τριανταφυλλιάς.

Το σμίξιμο στον αέρα της καρδερίνας.

Η πυγολαμπίδα

που κατεβάζει τ΄άστρα ανάμεσα στις λόχνες και τα βουτίμια.

Ο γρύλλος και το τριζόνι

Τρι-τρι-τρι και τρι και τρι

στις αμπολές πλάι στις γράνες

που χωρίζουν τα φορτωμένα αμπέλια.

 ***

Το γκρίζο, το γαλάζιο, το φώς

το ασημένιο,

το χρυσό

-όχι, όχι το χρυσό, λάμπει πολύ κι είναι ψεύτικο-

Τα καράβια που δε θα  φύγουν

Για να δώ πως  θα σου ανεμίζει τρυφερά τα μαλλιά ο μαϊστρος.

 ***

Τα μάτια μου που θαμπώνουν.

Τα κυκλαδονήσια

με τα φαντασιογόνα κάστρα τους,

με τις  ασβεστωμένες μάντρες, που στην υγρή τους παλάμη

φιλοξενήσαν τις βόλτες μας,

και οι πολύχρωμες μπουκαμβίλιες που κατόρθωσε να τις θρέψει η πέτρα.

-η πέτρα που εμας  μας φυλάκισε-.

Το πρωινό ηλιόδαρτο αυστηρό τοπίο

που το καθαγίαζε  το γαληνεμένο μενεξελί σούρουπο

  ***

Το όμορφο, η ομορφιά, το «ομορφαίνω»

Ο θρήνος για το χαμένο χτες

Η τιμωρία, η ελπίδα, ο λυτρωμός.

Η Μουσική, το τραγούδι,

Ο στίχος και το ποίημα,

Η απελπισία κι η αυταπάτη του αύριο.,

Ο αυνανισμός του νου

σαν φαντασιώνεται την κατασκευασμένη ελπίδα.

Η λύση, το λύσιμο του κόμπου της ήρεμης λύπης!

Ο αγέρας,

οι μελαγχολικές Κυριακές,

τα τάχα χαρούμενα μεθυσμένα βράδια,

η στέρηση,

η ανοχή,

η  ζήλεια.

Η αφαίρεση και η πλασματική τελειότητα,

ο έρωτας και η αναγκαία υπερβολή του.

Η αγρύπνια.

ο ύπνος ο ανήσυχος, ο συχνά ένοχος.

Το ξύπνημα με τα πουλιά

και με τα απορριματοφόρα

που μαζεύουν την αχρησιμοποίητη ευδαιμονία

των «ηρέμως και...νηφαλίως» κοιμωμένων.

Το όνειρο, το ονειρικό, η ονείρωξη, το ονειρεμένο.

***

Ο μεθυσμένος  Αύγουστος

με τις κρεμασμένες στην κρεββατίνα ώριμες επιθυμίες

και  τις ήρεμες- πια- ενοχές του παρελθόντος

Οι λέξεις,

το παράδοξο παραλήρημα του ονείρου τη νύχτα,

το σφιχταγκάλιασμα μου με τους τρικυμισμένους αφρούς

σαν παίζω στα ζάρια την  επιβίωση της ανάσσας μου!

Το αυγουστιάτικο φεγγάρι

με την σκληρή του αβεβαιότητα.

Ο λυγμός της νύχτας,

η εφήμερη χαρά,

η αβέβαιη αισιοδοξία,

ο ερωτικός σπασμός,

ο φόβος του «όχι»,

η απογοήτευση του «μη»,

του λογικού « όχι ακόμα»...

Το πάλαιμα του λογισμού σου

με τη σπίθα στο στέρνο μου,

με τ΄όνειρό μου!

ΕΛΛΑΣ ΓΚΟΥΕΡΝΙΚΑ

(Τρ. 03/06/14 -08:50)

Του ΣΤΑΘΗ*

Η Ελλάδα δεν έχει Σύνταγμα, έχει Μνημόνιο.

Το Σύνταγμα δεν τηρείται, όχι μόνον απ’ την κυβέρνηση, αλλά εν τέλει κι απ’ τους Ελληνες (όλους όσοι νοιώθουν το καθήκον να το υπερασπίζονται), ενώ το Μνημόνιο τηρείται κατά γράμμα. Και αριθμούς. Το Σύνταγμα μαραζώνει και πεθαίνει, ενώ το Μνημόνιο ανανεώνεται και θεριεύει.

Το Κοινοβούλιο έχει υποβαθμισθεί σε Κολοβό, όπου ο κ. Πρωθυπουργός δεν πατάει, οι δε νόμοι «ψηφίζονται» με προεδρικά διατάγματα, επείγουσες και κατεπείγουσες διαδικασίες, κρυφίως, νύκτωρ, με άσχετες τροπολογίες, διά αντιπερισπασμών, με αποπληροφόρηση και παραπληροφόρηση.  Ενόσω «μιλούσαμε» για το γάλα, υπερψηφιζόταν το κώνειο και η ηρωίνη.

Η Δικαιοσύνη, εξαρτημένη απ’ την κυβέρνηση,  δεν εμπνέει τον λαό με την ισχύ της (ως η έσχατη καταφυγή των πολιτών), απονέμεται με βραδύτατους ρυθμούς, συχνά μεροληπτεί και παρακολουθεί αδρανής την καταβαράθρωση του πολιτεύματος.

Η διάκριση των τριών εξουσιών δεν υφίσταται. Ενδιάμεσα (αντι)θεσμικά (παρα)μορφώματα διαχέουν τις  ευθύνες, συσκοτίζουν τις αρμοδιότητες κι αποτρέπουν κάθε είδους απολογισμό. ΜΚΟ, Ανεξάρτητες Αρχές και offshore εταιρείες καθαιρούν τη δημοκρατία σε ένα (βρώμικο) παίγνιο με τη σκιά της. Σκιά σκοτεινή, ολιγαρχική, τυραννική, παρακρατική.

Η Ελλάδα είναι χώρα υπόδουλη. Φόρου (για το Χρέος) Υποτελής. Προτεκτοράτο, που κυβερνάται από ανδρείκελα, εντολοδόχους ξένων δυνάμεων, υπό την επιστασία Γκαουλάιτερ. Η χώρα έχει ήδη μεταβληθεί σε μια Ειδική Οικονομική Ζώνη, όπου δεν υπάρχουν εργασιακά δικαιώματα και η ζωή των ανθρώπων δεν αξίζει φράγκο για το κράτος, ενώ κοστίζει πολύ φθηνά στα αφεντικά τους.

Η χώρα σπαράχθηκε και σπαράζεται, δηώνεται και λεηλατείται, σαν να έχει χάσει πόλεμο. Το ΑΕΠ κατακρημνίσθηκε κατά 50 δισ., το Χρέος έχει μετατραπεί σε Λερναία Υδρα, μια δόση να πληρώνεις, δύο να αναφύονται, ενώ το ίδιο συμβαίνει και με τα ιδιωτικά χρέη -χρέη αξίας γύρω στα 70 δισ. δεν εξυπηρετούνται- τη στιγμή που τα δημόσια έσοδα υπολείπονται κατά 1 δισ. τον μήνα, με αύξουσα τάση.

Ο Προϋπολογισμός (νόμος του κράτους) είναι ένα ανέκδοτο. Δημιουργικής λογιστικής. Που ούτε αυτή τηρείται, αλλά αναθεωρείται κατά το δοκούν απ’ τους Επικυρίαρχους. Κατά το δοκούν επίσης ασκείται η πιο «τρελή» φορομπηχτική και βεβαίως αντιπαραγωγική πολιτική απ’ τα εντόπια τσιράκια Επικυρίαρχων και Δυνατών, εγνωσμένης βλακείας, κυνισμού, αναλγησίας και κακίας. Διότι

μια φορολογική πολιτική που διώκει έναν λαό και αφανίζει μια χώρα επιδέχεται και ηθικών προσδιορισμών. Η Εφορία στη χώρα μας ήταν πάντα ένα τούρκικο παζάρι, που όμως τώρα έχει μετατραπεί σε σμήνη μαχόμενων μεραρχιών βάφεν ακρίδων.

Η ΕΥΓΕΝΕΙΑ ΣΚΛΑΒΩΝΕΙ

(Τρ. 03/6/14 - 08:40)

Του Θ. ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Είναι όμως θρασύς αυτός ο Σόιμπλε. Διότι χωρίς να ρωτήσει κανέναν, ούτε καν τον Μουρούτη, βγήκε και μας είπε ότι αν δεν συνεχίσουμε τις μεταρρυθμίσεις τότε δεν έχουμε θέση στο ευρώ. Μας είπε επίσης ότι πιθανόν να χρειαστούμε ένα ακόμα πακέτο βοήθειας, το οποίο θα δοθεί αν το θέλουμε. Και αν αποδεχτούμε τους όρους που το συνοδεύουν. Και αν στους σχετικούς ελέγχους αποδειχτούμε επαρκώς μεταρρυθμισμένοι. Αλλιώς ας κόψουμε το κεφάλι μας έξω από το ευρώ, διότι ευρώ σημαίνει υποχρεώσεις και λοιπά, και λοιπά.

Όσο μεταρρυθμισμένος κι αν είσαι, καταλαβαίνεις ότι όσα είπε ο Γερμανός υπουργός οικονομικών ανατρέπουν ως κουραφέξαλα όσα μας λένε ο Στουρνάρας, ο Σαμαράς, κι ο Βενιζέλος -κι ο Βενιζέλος, μάλιστα- τόσο καιρό. Τους πρόσβαλλε από την άποψη αυτή θανάσιμα ο Σόιμπλε. Τους έβγαλε ψεύτες. Διότι αυτοί μας μεταρρυθμίζουν με τη διαβεβαίωση ότι δεν υπάρχει άλλο πακέτο, δεν υπάρχουν άλλοι όροι, δεν υπάρχουν άλλα μέτρα. Και η θέση μας στο ευρώ είναι κατοχυρωμένη. Κι αυτός βγήκε και είπε τα γερμανικά του.

Και όμως, μπορεί να αισθανθεί κανείς μια ελαφριά έστω εθνική ανατριχίλα. Διότι στην ιμπεριαλιστική αγένεια του Γερμανού, οι δικοί μας αντιτάσσουν την ιδεαλιστική ευγένεια του Έλληνος. Ανέλαβε ο Στουρνάρας να βάλει τα πράγματα στη θέση τους. Αλλά προσοχή: Δεν απάντησε στον θρασύ Σόιμπλε. Απάντησε στον θρασύ ΣΥΡΙΖΑ που σχολίασε τις δηλώσεις του Σόιμπλε. Έτσι, όπως διαφήμισε ο σοβαρός τύπος, τα είπε στη νύφη για να τα ακούσει τη πεθερά. Όπου νύφη η Κουμουνδούρου και πεθερά το Βερολίνο.

*Δημοσιεύθηκε στην "ΑΥΓΗ" την Τρίτη 3 Ιουνίου 2014

Δεν έχει σημασία τι είπε, όπως καταλαβαίνετε. Αν θέλετε μάλιστα δεν έχει σημασία ούτε τι είπε ο Σόιμπλε. Το ξέρουμε πια και τι γίνεται και τι ετοιμάζεται. Σημασία έχει το πώς τα είπε ο ένας και πώς ο άλλος. Γιατί από το πώς τα λέει ο καθένας μπορεί να καταλάβει κανείς πώς διαπραγματεύονται στα διαβούλιά τους τις τύχες μας. Πώς θα διαπραγματευτούν το νέο πακέτο, τα νέα μέτρα, τα νέα εν γένει. Ο Σόιμπλε τους φτύνει. Κι εκείνοι κατακεραυνώνουν τον ΣΥΡΙΖΑ που διαπιστώνει ότι ο Σόιμπλε τους φτύνει. Σκληρά καρύδια, ε;

Η ευγένεια σκλαβώνει, λέει η σχετική ρήση. Μόνο που στη συγκεκριμένη περίπτωση δεν σκλαβώνει τους ευγενείς, αλλά τους ιθαγενείς...

ΑΡΙΣΤΕΡΑ 'Η ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑ;

(Δευτ. 2/6/14 - 21:15)

Της ΣΤΑΥΡΟΥΛΑΣ ΣΥΡΑΚΟΥ*

Οι λέξεις της Αριστεράς και της Κεντροαριστεράς μοιάζουν συγκλίνουσες. Τις χωρίζει μόνο το "κέντρο". Τίποτα, σχεδόν!

Στην πολιτική, όμως, τα πράγματα είναι, πάντα, πολύ διαφορετικά!

Τις πολιτικές έννοιες της Αριστεράς και της λεγόμενης Κεντροαριστεράς στη χώρα μας τις χωρίζει ιστορικά και στον παρόντα πολιτικό χρόνο μια μεγάλη απόσταση. Στην πραγματικότητα ένα αληθινό χάσμα.

Η λεγόμενη Κεντροαριστερά, (το άλλο προσωνύμιο της «σοσιαλδημοκρατίας») πάντα αποτέλεσε σε αυτή την χώρα τον κυματοθραύστη για την ανακοπή της επιρροής της Αριστεράς, το ανάχωμα σε κάθε απόπειρα εναλλακτικής πορείας για την εθνική ανεξαρτησία, την προοδευτική δημοκρατική ανασυγκρότηση και τη σοσιαλιστική προοπτική και τον κύριο φορέα, σε κρίσιμες στιγμές για την προώθηση των πλέον σκληρών κατεστημένων επιλογών.

Αυτή η Κεντροαριστερά, της οποίας κύρια έκφραση είναι το ΠΑΣΟΚ, από τις αρχές της δεκαετίας του ’90 ιδιαίτερα, υπό την διαδοχική ηγεσία του Κ. Σημίτη, Γ. Παπανδρέου, Ευ. Βενιζέλου και το πλήθος των παρατρεχάμενων και υποτακτικών τους, αποτέλεσε το βασικό όχημα μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης και διαπλεκόμενης μετάλλαξης της χώρας. Μιας μετάλλαξης που οδήγησε την Ελλάδα στη μεγαλύτερη, τουλάχιστον από τον πόλεμο, περιπέτεια, καταστροφή, εξευτελισμό και "νεοαποικιακή" παράδοση στην τροϊκανή και μνημονιακή λεηλασία.

Κάνω αυτή την εισαγωγή διότι θεωρώ ότι έχει μια επικαιρότητα στο μετεκλογικό τοπίο, αφού οι κυρίαρχοι κύκλοι επιχειρούν να διαβάσουν εντελώς παραμορφωτικά το εκλογικό αποτέλεσμα και τη δυναμική του. Και με αυτή την παραμόρφωση έχουν ως επιδίωξη να υποβάλλουν στον ΣΥΡΙΖΑ την ανάγκη «ανοίγματος» στη λεγόμενη Κεντροαριστερά ή και τη «συμμαχία» μαζί της, ως το μόνο και αναγκαίο δρόμο για να αποκτήσει ο ΣΥΡΙΖΑ κυβερνησιμότητα, χωρίς φυσικά να διευκρινίζουν το είδος της.