ΤΙ ΔΕΝ ΚΑΤΑΛΑΒΑΙΝΕΙΣ σ. ΣΑΠΟΥΝΑ;

(Πεμ. 27/11/14 -00:05)
Του ΒΑΓΓΕΛΗ ΑΝΤΩΝΙΟΥ

Αφορμή γι' αυτό το σημείωμα στάθηκε το άρθρο του Γ. Σαπουνά με τίτλο «Η Τζάκρη προσχωρεί στον Σύριζα;», για το οποίο, με όλο το θάρρος, θα ήθελα να τον επιπλήξω: γιατί, θυμίζοντας περσινά ξινά σταφύλια (μνημόνια, μεσοπρόθεσμα και υπουργιλίκια), γίνεται ιδιαίτερα σκληρός με τη συναγωνίστρια Θεοδώρα, η οποία είναι συμπαθεστάτη, πάντοτε περιποιημένη και επιμελημένη. Επιπροσθέτως δε, να θυμίσουμε στους αμνήμονες, πρόκειται για τη θεοσεβούμενη κυρία που είχε προκαλέσει ρίγη συγκίνησης στο πανελλήνιο, τότε που κάτι «μπαχαλάκηδες» της Κερατέας είχαν δημιουργήσει επεισόδιο σε ταβέρνα όπου συνέτρωγε με τον Πάγκαλο κι αυτός βγήκε στις τηλεοράσεις και φώναζε ότι δεν σεβάστηκαν οι αληταράδες συριζαίοι την κα Τζάκρη, η οποία έτρωγε χορταράκια και βρούβες λόγω σαρακοστής.

Αλήθεια πόσο στενοκέφαλοι είναι ορισμένοι, να μην εννοούν ότι ο καθένας έχει δικαίωμα στο λάθος, έχει δικαίωμα να αλλάξει απόψεις και να διορθώσει την πορεία του.

Είναι όμως έτσι;

ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΩΝ ΕΡΓΑΖΟΜΕΝΩΝ ΠΡΟΫΠΟΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ ΑΝΑΤΡΟΠΗ!

(Τρ. 25/11/14 - 20:55)
Της ΔΕΣΠΟΙΝΑΣ ΣΠΑΝΟΥ

Η κυβέρνηση, ενώ όλο το τελευταίο διάστημα προσπαθούσε να πείσει τον ελληνικό λαό για την δήθεν επερχόμενη έξοδο από την κρίση ισχυριζόμενη μάλιστα ότι θα προβεί ακόμα και σε μονομερείς ενέργειες, σήμερα παρακαλάει την Τρόικα για να επιστρέψει στην Αθήνα, υποσχόμενη «γη και ύδωρ», δηλαδή όλα τα προαπαιτούμενα που έχουν τεθεί (απελευθέρωση απολύσεων στον ιδιωτικό τομέα, νέες απολύσεις στο δημόσιο, μείωση συντάξεων, νέες ιδιωτικοποιήσεις, ουσιαστική κατάργηση της συνδικαλιστικής δράσης και της απεργίας, αύξηση της φορολογίας) και άλλα τα οποία θα δώσουν την χαριστική βολή στην ήδη λεηλατημένη ελληνική κοινωνία.

Ο στόχος τους είναι να διατηρηθούν με κάθε τρόπο στην εξουσία, ενώ οι αντιπαραθέσεις στα πλαίσια της συγκυβέρνησης οξύνονται ακόμα περισσότερο. Είναι χαρακτηριστικές οι δημόσιες παρεμβάσεις στελεχών του ΠΑΣΟΚ που επιτίθενται σε στελέχη της Νέας Δημοκρατίας και αντίστροφα (ποιος ευθύνεται για τα μέτρα, ποιος προσπαθεί να αποφύγει το χειρότερα) και άλλα κωμικοτραγικά.

Το λιγότερο που θα μπορούσαμε να πούμε γι' αυτά είναι ότι αποτελούν προσβολή στην νοημοσύνη του ελληνικού λαού, ο οποίος γνωρίζει και την πολιτική τους και τις συνέπειες που είχε αυτή η πολιτική στην ζωή τους.

Ο προϋπολογισμός που ήδη έχει κατατεθεί είναι ο πλέον κοινωνικά βάρβαρος, αφού μειώνει ακόμα περισσότερο τις κοινωνικές δαπάνες, μειώνει τις δαπάνες σε μισθούς και συντάξεις (αν συνυπολογίσουμε και τα επερχόμενα μέτρα) και αυξάνει τρομακτικά τους φόρους (1,4 δις. περισσότερο) με αποτέλεσμα βέβαια την μεγαλύτερη μείωση του εισοδήματος του ελληνικού λαού.

Ιδιαίτερα στο θέμα του νέου μισθολογίου στο Δημόσιο, οι μειώσεις θα είναι τραγικές, καθώς μεθοδεύεται μείωση του κατώτερου μισθού για να εξισωθεί με αυτό του ιδιωτικού τομέα (586 ευρώ). Οι μειώσεις των αποθεματικών στα ασφαλιστικά ταμεία λόγω των ασκούμενων πολιτικών θα επιφέρουν μεγάλες μειώσεις και στις κύριες και στις επικουρικές συντάξεις, επομένως εκατομμύρια άνθρωποι θα δουν το εισόδημά τους να συρρικνώνεται ακόμα περισσότερο, μετά και από την λεηλασία που έχουν υποστεί τα τελευταία χρόνια.

Ο ΜΑΤΑΤΖΗΣ ΝΕΡΟ ΝΑ ΠΙΕΙ, Ο ΡΑΜΦΟΣ ΝΑ ΞΕΣΤΡΑΒΩΘΕΙ...

(Κυρ. 23/11/14 - 15:44)

Του ΔΙΟΝΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΑΤΟΥ*

H ληστεία δεν είναι μόνο παρατεταμένη, αλλά κι εφ' όλης της ύλης οργανωμένη. Αρνείται να περιοριστεί στα του ΕΝΦΙΑ, της περικοπής μισθών και συντάξεων, της δημόσιας περιουσίας. Πλάι στην οικονομική αρπαγή, σηκώνουν τα μανίκια διάφοροι ακόμη «λήσταρχοι», βγαλμένοι μέσα από τη μούχλα και το έρεβος που διαδέχθηκαν τις φανφάρες του μεταμοντερνισμού. Αδημονούν λοιπόν να ληστέψουν - με τον τρόπο τους- και ... «άνθρωποι του πνεύματος». Να ληστέψουν δικαιώματα και αλήθειες. Διαφέρουν από τους άλλους, ως προς το εξής: τα αντικείμενα της αρπαγής σκοπεύουν να τα αφανίσουν, όχι να τα μεταβιβάσουν σε πορτοφόλια, θυρίδες ή ταμεία της οικονομικής ελίτ.

Φορτσάκηδες βάλθηκαν να αρπάξουν το δικαίωμα στη διεκδίκηση και να κάνουν «delete» στην ίδια την ύπαρξη και λειτουργία των φοιτητικών συλλόγων. Δεν μένει να πούμε πολλά για την πεμπτουσία του - εν προκειμένω διατυπωμένου σε ηλεκτρονική μορφή- δόγματος «απόφαση να λαμβάνεται με πλειοψηφία και επί των απόντων». Θα ασχοληθούμε σοβαρά (λέμε, τώρα) μόνο εάν κάποιος εκ των οπαδών της ιδέας εκτείνει το προτεινόμενο πεδίο εφαρμογής της προς τα «πάνω».

Γιατί δηλαδή να δεσμεύει τους κοινωνικούς - συνδικαλιστικούς φορείς κι όχι το πολιτικό σύστημα αυτή η ... δημοκρατικότατη αρχή; Ας κανονιστεί λοιπόν, ώστε να μην εκλέγεται κυβέρνηση, εάν τις πολιτικές δυνάμεις που φιλοδοξούν να την συγκροτήσουν δεν τις έχει υπερψηφίσει το «50% +1» των εγγεγραμμένων στους εκλογικούς καταλόγους. Ας κανονιστεί, επίσης, να μην λαμβάνεται καμία απόφαση στο κοινοβούλιο, εάν δεν την υπερψηφίζουν τουλάχιστον 151 βουλευτές.

ΤΟ ΝΕΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ Β' ΛΥΚΕΙΟΥ & ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ

(Τετ. 19/11/14 - 17:25)
ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΣ=ΦΑΣΙΣΜΟΣ;
Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

Από το «συνωστισμό της Σμύρνης» έως το «κομμουνισμός= φασισμός», ο δρόμος ούτε μακρύς είναι, ούτε διαφορετικός. Ο , πέρα από τα όρια της παραχάραξης, βιασμός της ιστορικής αλήθειας ήταν πάντα ένα χρήσιμο εργαλείο.

Και από τη κ.Ρεπούση έως τον κ. Μάραντο, συγγραφέα του νέου βιβλίου Πολιτικής Παιδείας της Β΄Λυκείου, ο παρανομαστής κοινός. (Και ας δίνει την αντίθετη εντύπωση).

Στην ενότητα για τα πολιτεύματα, οι μαθητές στην , κρίσιμη πολιτικά, ηλικία των 16 χρονών θα διδάσκονται ότι:

«Τον 20ό αιώνα εμφανίστηκαν και δύο νέες κατηγορίες πολιτευμάτων, το κομμουνιστικό και το φασιστικό ...Είναι πολιτεύματα ολοκληρωτικά. Ο ολοκληρωτισμός επιβάλλεται είτε με τη βία (ψυχική ή σωματική) είτε με άλλους τρόπους (π.χ. προπαγάνδα, διαφήμιση). Επιβάλλει ίδιους τρόπους σκέψης και κρίσης σε όλους. Στόχος του είναι ο περιορισμός της ελευθερίας του ατόμου και η μαζοποίησή του. ...Ειδικότερα: Ο κομμουνισμός. ... Το κομμουνιστικό σύστημα άρχισε να εφαρμόζεται πρώτα στη Ρωσία μετά την επανάσταση του 1917. Αργότερα, άλλοτε με επανάσταση κι άλλοτε με πραξικόπημα, άρχισε να εφαρμόζεται και σ' άλλες χώρες (Ανατολική Ευρώπη, Ασία, Αφρική) με διάφορες παραλλαγές. Ο φασισμός...Εμπεριέχει διάφορα στοιχεία ιδεαλισμού, εθνικισμού, σοσιαλισμού, συντεχνιασμού κτλ....»

Ενδιαφέρον έχουν και τα παραθέματα. Εκεί, ο σοσιαλισμός όχι απλά δεν εξισώνεται με τον φασισμό αλλά ...

«Οι χώρες όπου επικράτησε το κομμουνιστικό ή σοσιαλιστικό σύστημα χαρακτηρίστηκαν κομμουνιστικές ή σοσιαλιστικές αντίστοιχα. ..Χαρακτηρίστηκαν σοσιαλιστικά και δημοκρατικά τα πιο δικτατορικά και καταπιεστικά καθεστώτα».

ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΜΙΑ ΔΥΝΑΤΟΤΗΤΑ ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗΣ ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΜΕ ΤΟΝ ΣΑΜΑΡΑ

(Τρ. 18/11/14 - 21:35)

...ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ ΣΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΤΟΥ ΧΡΕΟΥΣ!

Του ΓΙΩΡΓΟΥ ΣΑΠΟΥΝΑ* 

Αρνητική εντύπωση προκαλεί η δημόσια πρόταση του ευρωβουλευτή του ΣΥΡΙΖΑ Δ. Παπαδημούλη ότι χρειάζεται να γίνει «συνάντηση Τσίπρα-Σαμαρά και μια συμφωνία πακέτο για ΠτΔ, εκλογές και απομείωση του χρέους»!

Μάλιστα τα δημοσιογραφικά ρεπορτάζ αναφέρουν ότι κάποια «πηγή της Κουμουνδούρου» δίνει κάλυψη σ’ αυτή τη δήλωση, ως δήθεν, τμήμα ενός πλαισίου που έθεσε ο Α. Τσίπρας στον πρόεδρο της Δημοκρατίας, στην τελευταία συνάντησή τους.

Καθαρό ψέμα! Ποτέ ο ΣΥΡΙΖΑ δεν πρότεινε συνεννόηση με την κυβέρνηση για κοινή στάση απέναντι στους δανειστές. Και πως θα μπορούσε άλλωστε;

Η αντιμετώπιση της διαπραγμάτευσης του χρέους, σε συνεργασία με το Σαμαρά, θα ανέτρεπε την κεντρική πολιτική επιχειρηματολογία του ΣΥΡΙΖΑ απέναντι στην μνημονιακή κυβέρνηση,  αλλά και συνολικότερα απέναντι στους δανειστές και τη νεοφιλελεύθερη στρατηγική σε Ελλάδα και Ευρώπη. Μια τέτοια επιλογή θα αποτελούσε πραγματική υπονόμευση των θέσεων του ΣΥΡΙΖΑ, των συνεδριακών του αποφάσεων.

Για την «ιδρυτική πράξη» της κυβέρνησης της Αριστεράς: «…Ακυρώνουμε τα μνημόνια και τους εφαρμοστικούς νόμους…. Επαναδιαπραγματευόμαστε τις δανειακές συμβάσεις και ακυρώνουμε τους επαχθείς όρους τους, θέτοντας ως πρώτο θέμα τη διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του χρέους, πραγματοποιώντας λογιστικό έλεγχο. Όπως συμπυκνώνει το σύνθημα «καμιά θυσία για το ευρώ», απόλυτη προτεραιότητα για τον ΣΥΡΙΖΑ αποτελεί η αποτροπή της ανθρωπιστικής καταστροφής και η ικανοποίηση των κοινωνικών αναγκών, όχι η υποταγή σε υποχρεώσεις που ανέλαβαν άλλοι, υποθηκεύοντας τη χώρα. Δεσμευόμαστε ότι θα αντιμετωπίσουμε τις ενδεχόμενες απειλές και τους εκβιασμούς των δανειστών με όλα τα δυνατά όπλα που μπορούμε να επιστρατεύσουμε, ενώ είμαστε ήδη έτοιμοι να αναμετρηθούμε με οποιαδήποτε εξέλιξη, βέβαιοι ότι, σε κάθε περίπτωση, ο ελληνικός λαός θα μας στηρίξει ….»

ΚΑΜΜΙΑ ΒΑΣΗ ΓΙΑ ΣΥΝΑΙΝΕΣΗ ΜΕ ΝΔ ΚΑΙ ΠΑΣΟΚ

(Τετ.19/11/14 - 19:15)
 ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΠΑΝ. ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ ΓΙΑ ΤΑ ΛΟΓΙΣΤΙΚΑ ΠΡΟΤΥΠΑ (19/11)

''Δεν είναι καθόλου καλό και για την Αίθουσα και για την Κυβέρνηση το ότι για άλλη μια φορά απουσιάζει ο Υπουργός Οικονομικών, ο κ. Χαρδούβελης, σε ένα νομοσχέδιο που κατεξοχήν έχει λόγο και έπρεπε να έχει και άποψη και να έρθει να μας την καταθέσει. Φαίνεται ότι ο κ. Χαρδούβελης έχει άλλου είδους ασχολίες, να στέλνει e-mail στην τρόικα, απασχόληση βαρύτατη και σκληρή!  

Βεβαίως, αυτό που κάνει και ο ίδιος και ο κύριος Πρωθυπουργός, μαζί με το συνεταίρο του, τον κ. Βενιζέλο, δεν είναι τίποτε άλλο από το να εκλιπαρούν την τρόικα, τους υπαλλήλους των υπαλληλίσκων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου να έρθουν να μας κάνουν έλεγχο, να αξιολογήσουν τα πεπραγμένα τους, τα θαύματα τα οποία έχουν επιτελέσει, δηλαδή την καταστροφή της χώρας. Αυτό ζητάνε, να αξιολογηθούν από τους υπαλλήλους. Μεγάλο επίτευγμα!

Βεβαίως, αυτοί οι υπαλληλίσκοι σάς συμπεριφέρονται χειρότερα από αποικία, γιατί αυτά που συμβαίνουν σ' αυτή τη χώρα δεν έχουν ξανασυμβεί και στη χειρότερη αποικία. Και στη χειροτέρα των αποικιών δεν θα διενοείτο ο τοποτηρητής της να εκλιπαρεί τους υπαλλήλους της αποικιοκρατικής χώρας να έρθουν να τον εξετάσουν. Αυτό κάνετε. Σε αυτό το κατάντημα και σε αυτή την ταπείνωση έχετε φτάσει αυτή τη χώρα, δυστυχώς. Και δεν μας λέτε ποιο είναι το διακύβευμα, ποια είναι η διαφορά, ποιο είναι το πρόβλημα.

Δεν έρχεται ο κ. Χαρδούβελης εδώ να μιλήσει σε αυτή την Αίθουσα, να μας πει ποιες είναι οι διαφορές, ποιες είναι οι διαπραγματεύσεις και για ποιο –εντός εισαγωγικών- «πράγμα». Δεν αισθάνεστε την υποχρέωση, την ανάγκη, όταν συζητάμε για τα λογιστικά πρότυπα, να μας πείτε εδώ από αυτό το Βήμα για τις λογιστικές παρεμβάσεις-επεμβάσεις και απαιτήσεις που έχει η τρόικα;  

Τι σας ζητάει; Αν πιστέψουμε τις δημοσιογραφικές πληροφορίες, ζητάει βεβαίως «τη μάνα της και τον πατέρα της», όπως λέει η περίφημη αυτή διαφήμιση.

Αυτά ζητάει. Λέει να διαλύσουμε το ασφαλιστικό σύστημα. Ήδη το έχετε ξεκινήσει και το επιταχύνετε και το κλιμακώνετε. Πάτε να ενοποιήσετε όλα τα ταμεία, ακόμη και τα επικουρικά και τα εφάπαξ σε ένα ταμείο κύριας σύνταξης, το ΙΚΑ. Και αυτό γιατί; Για να καταργηθούν πλήρως οι συντάξεις και οι επικουρικές και τα εφάπαξ. Και ήδη πάμε για δεύτερη μείωση των μειωμένων επικουρικών συντάξεων τουλάχιστον κατά 10%, όπως έχετε ήδη ανακοινώσει και παραδεχθεί. Πάμε για μείωση ακόμη και της κύριας σύνταξης.

Και βεβαίως, ακολουθούν τα μέτρα, τα οποία «διαπραγματεύεστε», για τα εργασιακά. Μιλάμε για τη θεσμοθέτηση του lockout -απίστευτο πράγμα η ανταπεργία να γίνει νόμιμη πλέον κατεύθυνση για τις εταιρείες- μιλάμε για την απελευθέρωση των απολύσεων, μιλάμε για την κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας. Γιατί περί αυτού πρόκειται, όταν λέτε το 51% να ψηφίζει για να γίνεται μία απεργία.

Μιλάμε για κατάργηση του δικαιώματος της απεργίας, ιδιαίτερα για πανελλαδικά σωματεία, για ομοσπονδίες, κλπ. Μιλάμε για απολύσεις 5.500 εργαζομένων μέχρι το τέλος του χρόνου από το δημόσιο και επιπλέον για 2-3 δισεκατομμύρια δημοσιονομικό κενό, που σημαίνει νέα μέτρα πέραν αυτών, τα οποία έχουν συμφωνηθεί και υποτίθεται πρέπει να εφαρμόσετε το επόμενο διάστημα.

Και το θέμα είναι: Τι κάνετε επ’ αυτών; Τι προτείνετε; Τι λέει το e-mail που στείλατε στην τρόικα; Μπορείτε να μας πληροφορήσετε γι’ αυτά ή είναι μυστικά ή θα τα μάθουμε όταν θα τα φέρετε προς ψήφιση νύχτα με κατεπείγουσες διαδικασίες και παραβιάζοντας τον Κανονισμό και το Σύνταγμα ή θα τα μάθουμε με το νέο μνημόνιο που έρχεται; Γιατί έρχεται νέο μνημόνιο. Η μεταμνημονιακή εποχή θα είναι να έχουμε νέο μνημόνιο, σκληρότερο ίσως από τα προηγούμενα, στο όνομα της προληπτικής γραμμής στήριξης. Γιατί με την πολιτική σας το μνημόνιο θα είναι αθάνατο. Από μνημόνιο σε μνημόνιο θα πηγαίνει η χώρα.

Για όλα αυτά, λοιπόν, δεν μας μιλάτε. Ακούμε, βεβαίως, κάποιους να λένε για συναίνεση. Δεν μας λέτε, όμως, ότι η συναίνεση συνεπάγεται μία πολιτική νέας λεηλασίας και νέας διάλυσης. Και δεν μας λέτε ότι αυτά, τα οποία προετοιμάζετε για το χρέος και τα οποία βεβαίως έχουν εξαγγείλει από την Ευρώπη, δεν είναι τίποτε άλλο από το να το πληρώσουμε πλήρως, στο ακέραιο και μέχρι το τέλος. Και αυτό με πιστοποιητικό βιωσιμότητας του χρέους. Δεν μας τα λέτε αυτά βεβαίως.

Για τα λογιστικά πρότυπα τοποθετήθηκε ο Εισηγητής μας αναλυτικά. Το θέμα, όμως, εδώ δεν είναι απλώς τεχνικό, δηλαδή εκείνο ή το άλλο λογιστικό πρότυπο. Το ουσιαστικό θέμα είναι άλλο. Το ουσιαστικό θέμα είναι ότι με οποιαδήποτε «λογιστικά πρότυπα», αυτά χρησιμοποιούνται όχι για να αποκαλύπτουν τα χαρακτηριστικά, την εικόνα και την προοπτική μιας επιχείρησης, αλλά για να την κρύβουν αυτή την εικόνα. Προσφέρουν, δηλαδή, μέσα από αυτές τις λογιστικές καταστάσεις στην κοινή γνώμη -και βεβαίως ευρύτερα σε όλους τους ενδιαφερόμενους- μία εικόνα η οποία είναι και εξωραϊσμένη και γκρίζα.  

Αυτό γίνεται μέχρι τώρα, αυτή είναι η κατάσταση και η παρούσα κρίση είναι αποτέλεσμα αυτών των αδιαφανών καταστάσεων. Η παρούσα κρίση ξεκίνησε από τις «φούσκες» των αμερικάνικων τραπεζών. Και εκεί είχαν συστήματα ελέγχου και διεθνή λογιστικά πρότυπα. Απ’ όλα είχαν, αλλά δεν λειτουργούσε τίποτα από αυτά. Και πίσω από αυτά ανθούσαν οι «φούσκες», οι απάτες, οι μεθοδεύσεις και οι παραπλανητικές καταστάσεις για να φτάσουν πλέον σε κρίσεις οι οποίες ήταν ανεξέλεγκτες.

Εσείς με αυτό το νομοσχέδιο που φέρνετε, σε τι εμποδίζετε την επανάληψη αυτών των φαινομένων; Και θα σας πω το λόγο για τον οποίο δεν εμποδίζετε την επανάληψη αυτών των φαινομένων. Διότι με όλα με αυτά που λέτε, δεν ασκείται έλεγχος. Δεν υπάρχει πουθενά έλεγχος.

Και έρχομαι στις εύλογες αξίες. Ποιος διαμορφώνει άραγε τις εύλογες αξίες, ιδιαίτερα στις μεγάλες εισηγμένες επιχειρήσεις; Τις διαμορφώνουν αυθαίρετα οι εταιρείες. Μπορούν να τις φουσκώνουν και να τις χαμηλώνουν ανάλογα με τις προτεραιότητες και τις επιδιώξεις τους. Ποιος όμως ελέγχει κατά πόσο είναι αξιόπιστες αυτές οι εύλογες αξίες και το ιστορικό κόστος; Μήπως οι πιστοποιημένοι εκτιμητές; Και αυτό αν υπάρχουν βεβαίως πιστοποιημένοι εκτιμητές οι οποίοι να έχουν προσδιορίσει αυτές τις αξίες. Μα, οι πιστοποιημένοι εκτιμητές είναι υπόθεση της αγοράς. Οι πιστοποιημένοι εκτιμητές επιλέγονται από την εκάστοτε εταιρεία για να κάνουν την πιστοποίηση της αξίας. Δηλαδή, εγώ που είμαι ο επιχειρηματίας, ο μεγαλομέτοχος στο διοικητικό συμβούλιο, ο διευθύνων σύμβουλος επιλέγω εσάς να μου κάνετε την εκτίμηση. Προφανώς αυτή η εκτίμηση θα στρογγυλευθεί –τουλάχιστον θα στρογγυλευθεί!- με βάση τις δικές μου επιδιώξεις. Αυτή είναι, λοιπόν, η εκτίμηση των εύλογων αξιών.

Και έρχομαι στους ορκωτούς ελεγκτές που υπογράφουν τους ισολογισμούς. Πώς κατοχυρώνεται ο έλεγχος; Κατ’ αρχάς οι ορκωτοί ελεγκτές έπρεπε να είναι σε δημόσια υπηρεσία. Θα έπρεπε, δηλαδή, να είναι δημόσια η υπηρεσία που ασκεί αυτό τον έλεγχο, όπως ήταν παλιά -βεβαίως είχε τα προβλήματά της, αλλά αυτά θα έπρεπε να αντιμετωπιστούν- και όχι να λειτουργούν ως αγορά οι ορκωτοί ελεγκτές και στο τέλος όλη η υπόθεση της ελεγκτικής δραστηριότητας να γίνεται από 4-5 μεγάλες παγκόσμιες εταιρείες, οι οποίες βάζουν τη σφραγίδα τους και λένε «εσύ έχεις εισιτήριο», «ο άλλος κόβεται» και να πιστοποιούν πράγματα τα οποία μετά δεν έχουν καμία σχέση με την πραγματικότητα.

Ξέρετε την υπόθεση «Enron» στην οποία κατέρρευσε η Arthur Andersen, η μεγαλύτερη ελεγκτική εταιρεία που ήταν η σφραγίδα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Το κύρος των Ηνωμένων Πολιτειών το υπέγραφε η Arthur Andersen, η οποία κατέρρευσε σε μία νύχτα.

Γιατί έχετε εναποθέσει, λοιπόν, στην αγορά αυτούς τους ελέγχους; Και εν πάση περιπτώσει, αφού η αγορά κάνει τους ελέγχους, ποιος ελέγχει αυτούς που κάνουν τους ελέγχους; Πώς ελέγχονται αυτοί; Από την Επιτροπή Λογιστικής Τυποποίησης και Ελέγχων που έχει ακυρωθεί και έχει τα μαύρα της τα χάλια; Από αυτήν; Αυτή θα έπρεπε να έχει πρωταγωνιστικό ρόλο στη διαμόρφωση του νομοσχεδίου σας. Πού είναι η εισήγησή της; Έχει δώσει γνωμάτευση και πρόταση; Έχει ακυρωθεί. Είχε υποχρέωση να κάνει ελέγχους, το 10% κάθε χρόνο από τις εισηγμένες. Γίνονται αυτοί οι έλεγχοι; Ποια είναι τα πορίσματά τους;

Επομένως, μη μας λέτε τώρα για λογιστικές καταστάσεις και για λογιστικά πρότυπα. Εδώ έχουμε ένα σύστημα το οποίο λέει ότι η επιχείρηση είναι άντρο του επιχειρηματία, του καπιταλιστή, των βασικών μετόχων. Η επιχείρηση κινείται στο σκοτάδι και μπορούν να καλύπτονται τα πάντα.

Όσον αφορά το λογιστή τώρα, πώς κατοχυρώνεται το επάγγελμά του, προκειμένου να μην είναι έρμαιο του οποιουδήποτε ιδιοκτήτη επιχείρησης και να μπορεί να έχει μια ικανότητα και δυνατότητα να στέκεται με αξιοπρέπεια και να κάνει όσο το δυνατόν καλύτερα τη δουλειά του;

Δεν αμφιβάλλω ότι κάνουν τη δουλειά τους και προσπαθούν να την κάνουν σωστά, όμως, υπάρχει ένα πρόβλημα εδώ και θέλει και κατοχύρωση και διασφάλιση αυτό το επάγγελμα για να παίξει το ρόλο του.

Άρα, όλο το σύστημα εδώ είναι ο καπιταλιστής, η επιχείρηση, μία αδιαφανής πορεία στο σκοτάδι. Και ξαφνικά ακούμε για κατάρρευση των επιχειρήσεων, πτώχευση, θαλασσοδάνεια που φεύγουν, μεγαλοεπιχειρηματίες να πλουτίσουν και οι επιχειρήσεις τους να κλείνουν, να μην πληρώνουν τα δεδουλευμένα… Αυτές είναι καταστάσεις νοσηρότατες, για τις οποίες βεβαίως δεν έχει καθόλου επίγνωση -και δυνατότητα να έχει επίγνωση- η κοινωνία και το δημόσιο.

Δεν είναι όμως έτσι ούτε η ιδιωτική επιχείρηση. Είναι ιδιωτική επιχείρηση, βεβαίως ο καπιταλιστής, αλλά από κει και πέρα υπάρχει και ένας δημόσιος έλεγχος, υπάρχει το δημόσιο συμφέρον, υπάρχει ένας κοινωνικός έλεγχος. Πρέπει να είναι ευρύτερα γνωστή η εικόνα μιας επιχείρησης, η κατάστασή της, η προοπτική της, ιδιαίτερα μεγάλων επιχειρήσεων, νευραλγικών επιχειρήσεων, όπως είναι οι τράπεζες, στις οποίες γίνεται έλεγχος για την κατάστασή τους και τα αποτελέσματά τους. Και δεν δίνετε στη δημοσιότητα τον έλεγχο, τον κρύβετε. Όταν σας τον ζητάμε, είναι απόρρητο, είναι μυστικό.

Μα, οι τράπεζες είναι δυνατό να μην κινούνται με διαφάνεια, να μην γνωρίζουμε οι πάντες και η Ελληνική Βουλή ποια είναι η θέση και η κατάστασή τους; Είναι δυνατόν να ακούμε πορίσματα επί πορισμάτων, τα οποία διαπιστώνουν –υποτίθεται- άριστες πορείες και μετά να βλέπουμε πράγματα και θαύματα να γίνονται ανεξέλεγκτα, να ακούμε ότι όλα πάνε καλά και να μην υπάρχει ρευστότητα στην αγορά και να στραγγίζει η αγορά; Τι σημαίνει «όλα πάνε καλά»; Γιατί δεν δίνετε στη δημοσιότητα, λοιπόν, αυτά τα πορίσματα των ελέγχων; Γιατί δεν δίδετε στη δημοσιότητα τη θέση και τις καταστάσεις αυτές;

Παλιότερα, όταν μάλιστα επωλούντο τράπεζες, που τις κρίνατε σε μία νύχτα ότι δεν έχουν αξιοπιστία, εμείς ζητούσαμε τα στοιχεία πάνω στα οποία βασίζατε αυτή την κρίση. Τίποτα δε μας φέρνατε. Τα λέγατε αυτά εσείς για να πουλάτε τις τράπεζες και να τις πουλάτε τζάμπα και με προίκα από πάνω.

Αυτή είναι η κατάσταση, μια νοσηρή κατάσταση στο χώρο των επιχειρήσεων, της ιδιωτικής οικονομίας, στην οποία δεν πιστεύω ότι αυτό το νομοσχέδιο μπορεί να έχει την παραμικρή θετική επίπτωση. Διότι όλο το πλέγμα ελέγχου, διαφάνειας, αξιοπιστίας δεν λειτουργεί. Δεν υπάρχει καμία ουσιαστική λειτουργία, όσο είναι δυνατόν βεβαίως στον ιδιωτικό κεφαλαιακό χώρο.''

Τετάρτη 19 Νοεμβρίου 2014

ΟΤΑΝ 'Η…ΕΑΝ ΘΑ ΓΙΝΕΙ Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ…;

(Τετ. 12/11/14 -21:55)

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ

Σχεδόν κάθε πολιτική συζήτηση πλέον ξεκινάει με την φράση: «..όταν ο ΣΥΡΙΖΑ γίνει κυβέρνηση...». Από εκεί και πέρα, μετά τη διατύπωση της δεδομένης αυτής αλήθειας, η συζήτηση εξελίσσεται. Και μπορεί να χαράξει διαφορετικά μονοπάτια. Όμως το δεδομένο, η βάση, είναι κοινή.  

Ένα «δεδομένο»(;) που η χρήση του κινδυνεύει να μετατραπεί σε ένα επικίνδυνο μπούμερανγκ αυτοακύρωσης και παράλυσης .

Η κυβέρνηση Σαμαρά αποδείχθηκε ότι δεν είναι «κυβέρνηση Παπαδήμου». Και αυτή , η επώδυνη πλέον αλήθεια, δεν ήταν καθόλου αυτονόητη την επαύριο των εκλογών του Ιουνίου του 2012. Τότε η πεποίθηση ότι η κυβέρνηση δεν θα έχει χρόνο ζωής και σύντομα θα καταρρεύσει ήταν κυρίαρχη. Και η αντίληψη αυτή, (... «μέχρι την άνοιξη θα αντέξουν») που προερχόταν κυρίως από τη κεκτημένη (τα κινήματα ήταν ακόμη ενεργά και η παρακαταθήκη τους ισχυρή στο κοινωνικό σώμα) ταχύτητα, διέτρεξε οριζόντια τη διάθεση, την επιθυμία και τη στάση του κόσμου της αριστεράς.

Ήταν το αντικειμενικό όριο του αυθόρμητου, που όλα τα προηγούμενα χρόνια είχε δώσει σειρά αγώνων, πολλές φορές ξεπερνώντας τα πολιτικά υποκείμενα.