Η «ΤΡΟΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ», Ο ΣΥΡΙΖΑ ΚΑΙ Η ΑΝΑΣΤΟΛΗ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΟΜΜΑΤΩΝ

Του ΔΗΜΗΤΡΗ ΜΠΕΛΑΝΤΗ*

Η πρόταση της Νέας Δημοκρατίας για την περίσταση της αναστολής χρηματοδότησης πολιτικού κόμματος, προς την οποία φαίνεται ότι μπορεί να συγκλίνουμε ως ΣΥΡΙΖΑ, αντιμετωπίζει ένα ιδιαίτερα εμφανές πρόβλημα : η δίωξη κατά ενός ποσοστού των βουλευτών ή στελεχών του κόμματος μπορεί να περιλάβει εκτός από την περίπτωση του άρθρου 187 Ποινικού Κώδικος (εγκληματική οργάνωση), βάσει του οποίου ήδη διώκονται στελέχη της Χρυσής Αυγής,   και την περίπτωση των τρομοκρατικών πράξεων και της τρομοκρατικής οργάνωσης του άρθρου 187 Α Π.Κ. Όμως, το άρθρο 187 Α Π.Κ. σχετικά με την «τρομοκρατία» αποτελεί την οξύτερη και πιο καταφανώς αντισυνταγματική μορφή της έκτακτης αντιτρομοκρατικής νομοθεσίας. Μια μορφή που προσβάλλει άμεσα την συνταγματική ελευθερία πολιτικής έκφρασης και οργάνωσης (άρθρα 14 παρ.1 και 29 Σ).

ΤΣΑΦ-ΤΣΟΥΦ, ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΠΕΡΝΑ ΚΥΡΙΕ ΒΕΝΙΖΕΛΟ

Του Θ.ΚΑΡΤΕΡΟΥ*

Ναι, αλλά κι εσείς καταπιέζετε τους μαύρους, λέει το παλιό ανέκδοτο ότι απάντησε ο Ρώσος στον Αμερικάνο, όταν ο τελευταίος παρατήρησε ότι τα σοβιετικά τρένα καθυστερούσαν παρά τις περί του αντιθέτου διαβεβαιώσεις του καθεστώτος. Και ακριβώς το παράδοξο που γεννούν οι ενοχές φέρνουν στο μυαλό οι απαντήσεις του Βενιζέλου σε όσα του καταμαρτυρούν ο ΣΥΡΙΖΑ, οι εργαζόμενοι και πολλοί άλλοι, για τα ναυπηγεία Σκαραμαγκά.

Διότι, αργούν και αργούν πολύ τα τρένα σας -ή μάλλον τα υποβρύχιά σας- κύριε Βενιζέλο μας, πώς να το κάνουμε. Αλλά εσείς, όταν σας λένε ότι τέσσερα υποβρύχια είναι σχεδόν έτοιμα, σχεδόν πληρωμένα, σχεδόν απαραίτητα στο πολεμικό ναυτικό και σχεδόν σαπίζουν υπό τη σκιά της σχεδόν σκανδαλώδους σύμβασής σας με κάποιον "επενδυτή¨ Σαφά-ντασμα και την Αμπού Ντάμπι (Χαζο) Μαρ απαντάτε με... Σκουριές.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΓΡΑΜΜΑ ΤΟΥ ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤΗ ΠΡΟΣ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΕ ΤΟΥ ΚΚΕ (24/3/1945)

Του ΑΡΗ ΒΕΛΟΥΧΙΩΤH*

Η Iskra,  δημοσιεύει και το τραγικό, ιστορικό γράμμα του ηρωικού αρχικαπετάνιου του ΕΛΑΣ Άρη Βελουχιώτη, το οποίο έστειλε, μετά την κατάπτυστη συμφωνία της Βάρκιζας, σε όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ. .... Οι επιμελείς αναγνώστες είμαστε βέβαιοι ότι μπορούν να κάνουν τους συνειρμούς, να ξεχωρίσουν την τραγικότητα από το μεγαλείο και να αντλήσουν, ίσως, αισιόδοξα συμπεράσματα, διαψεύδοντας τη γνωστή ρήση του Χέγκελ ότι "η ιστορία διδάσκει πως ουδείς διδάσκεται από αυτήν".

Ολόκληρη η ιστορική επιστολη του Άρη Βελουχιώτη έχει ως εξής:

Προς όλα τα μέλη της ΚΕ του ΚΚΕ  Αγαπητοί σύντροφοι,

Με το σημείωμά μου τούτο θα προσπαθήσω να τραβήξω την προσοχή σας στα πιο κάτω.

1. Όπως πιστεύω, θα έχετε πειστεί και εσείς τώρα πως οι Έλληνες αντιδραστικοί και οι Άγγλοι κατακτητές δεν έχουν καμιά πρόθεση να εφαρμόσουν έστω κι αυτή την ετεροβαρή, επιζήμια στα συμφέροντα του λαού μας και μη δίδουσα καμιά εγγύηση –ομολογία δική σας – για το σεβασμό των ελευθεριών του λαού μας, συμφωνία της Βάρκιζας. Οι παραβάσεις είναι καθημερινές και σοβαρές. Τις ξέρετε εσείς καλύτερα και δεν συντρέχει κανένας λόγος να τις απαριθμήσω.

«ΓΙΑ ΕΝΑ ΑΛΛΟ ΥΦΟΣ» (*)

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

«Δεν ξέρω πόσο μακριά θα πάει αυτή η αγωνία. Πόσο θα κοστίσουν όλες αυτές οι τελευταίες πληγές, για να κλειστούν και να μην αιμορροούν πια! Να στεγνώσουν οι ιδρωμένες παλάμες που παραμένουν αμήχανες πίσω από μισόκλειστες πόρτες, από τότε που κάναμε την τελευταία χειραψία και πήρε ο καθένας το δικό του δρόμο! Ειλικρινά, σύντροφοι, δεν ξέρω πότε θα ξανακοιταχτούμε στα μάτια, χωρίς ενοχές ή ανώριμες και ξεπερασμένες υπεροψίες. Εκείνο όμως που ξέρω πολύ καλά είναι πως δεν μπορούμε να παριστάνουμε τους ικανοποιημένους ή τους σχεδόν ευτυχείς. Δεν μπορούμε να διαβάζουμε με τον ίδιο τόνο τις συγκυρίες αδιαφορώντας για τα λάθη του τονισμού μας. Τώρα μάλιστα, που τα πλαστικά οράματα της «ενωμένης» Ευρώπης υπονομεύονται από τους ίδιους τους κατασκευαστές τους και όλες εκείνες οι πομπώδεις περιγραφές του λαμπρού ευρωπαϊκού μέλλοντος αναλύονται σε τριμμένες λέξεις και φτηνές βωμολοχίες.

Τώρα που κάθε μέρα αποκαλύπτεται όλο και πιο καθαρά πως στα μυστικά υπόγεια του ευρωπαϊκού σπιτιού οι φεουδάρχες ενός νέου μεσαίωνα κατασκευάζουν τα καλούπια όπου θα χυθούν οι νέες ευρωπαϊκές κοινωνίες, κοινωνίες πλαδαρές,χωρίς συγκεκριμένα χαρακτηριστικά, ιεραρχημένες με βάση το εθνικό τους κομπόδεμα, τυλιγμένες σε συμβατικές σημαίες με απροσδιόριστα χρώματα παγιδευμένες μέσα σε καμένα ή κομμένα δάση, παραπαίουσες ανάμεσα σε πλαστικοποιημένα άνθη νεκρών παραδόσεων.

Κοινωνίες, χωρίς συλλογικές ανησυχίες, χωρίς συνείδηση, όπου μπορεί να αντανακλάται η νέα δυστυχία του εργαζόμενου, καθηλωμένου σε δουλείες νέων μορφών εξασθενημένου από την πείνα του καιρού μας, που δεν μπορεί να την γιατρέψει το ψωμί, αλλά μόνο οι πρωτεΐνες ενός άλλου πολιτισμού, που δεν μπορέσαμε ακόμα να διαβάσουμε καθαρά το όνομά του.

ΚΑΒΑΦΗΣ ΚΑΙ ΚΟΜΙΣΙΟΝ

Του ΑΝΔΡΕΑ ΖΑΦΕΙΡΗ*

Πως μπορεί  να εξηγηθεί αυτή η «μονταζιέρα» που στήθηκε από το ϊδρυμα Ωνάση, πάνω στο σώμα του Καβάφη. Ναι , το σώμα, γιατί ο λόγος του ποιητή είναι το σώμα του.

Στο όνομα της ποιο χυδαίας μικροπολιτικής εκμετάλλευσης ο ποιητής σκυλεύτηκε και  περιφέρεται πάνω στα τρόλεϊ, για την αγάπη ενός Κεδίκογλου.

Δεν είναι το θέμα εάν επιτρέπεται να απομονώσουμε κάποιους στίχους ενός ποιητή. Όλοι το έχουμε κάνει αυτό. Σε ιδιωτικές στιγμές, σε αφιερώσεις, σε προμετωπίδες άρθρων ή προκηρύξεων, σε παγκάκια, στη σκοπιά, στο twitter, στο facebook …οπουδήποτε. Και ας επιμένει ο φιλόσοφος ότι ο κατακερματισμός του λόγου είναι συνώνυμος με την υπονόμευσή του.

Εδώ μιλάμε για κάτι άλλο. Είναι επικίνδυνον πράγμα η βία» γράφει το Α7, «(…) Να μη βιαζόμεθα· είν” επικίνδυνον πράγμα η βία. Τα πρόωρα μέτρα φέρνουν μεταμέλεια» γράφει ο ποιητής.

Και βιώνουμε όλοι την πιο μεγάλη έκπληξη. Και τον πιο μεγάλο θυμό. Με το θράσος των  μικρών Γιόζεφ . Και κατακλύζετε το διαδίκτυο με άρθρα και σχόλια καταδίκης. Και το photoshop παίρνει εκδίκηση, μέσω του Καφάση και του προέδρου του Εδεσσαϊκού από τους απολογητές της θεωρίας τω άκρων.

Ο ΛΕΩΝ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ ΠΗΡΕ ΑΝΑΠΟΔΕΣ

Του ΣΤΑΘΗ*
Οταν καταγγέλλεις το Μνημόνιο, καταγγέλλεις ταυτοχρόνως τη δανειακή σύμβαση (που περιέχει) και διαπραγματεύεσαι εκ νέου μιαν άλλη, χωρίς μνημόνιο, Είναι τόσον απλό. Η υπάρχουσα δανειακή σύμβαση κινείται μέσα στο πλαίσιο του Μνημονίου, το οποίο όμως την υπερβαίνει, επιβάλλει ένα ευρύτερο πολιτικό πλαίσιο (που αφορά, εκτός απ' την εκτέλεση της σύμβασης, σε πλήθος άλλων μέτρων οικονομικών, διαρθρωτικών, πολιτικών) και προκαλεί ανάλογες πολιτειακές μεταλλάξεις.
Καταργώντας το Μνημόνιο, εν πρώτοις καταργείς το πολιτικό πλαίσιο (της υπαγορευόμενης έξωθεν πολιτικής) και βγαίνεις απ' την πολιτειακή μετάλλαξη (αποκαθιστώντας την αυθεντία του Συντάγματος).

Μετά είναι στο χέρι σου, αναλόγως της εντολής αλλά και της δύναμης που σου έχει δώσει ο λαός, να διαπραγματευθείς εκ νέου ή (αναλόγως των εξελίξεων) να καταγγείλεις ολοσχερώς τη δανειακή σύμβαση, να εξετάσεις τη νομιμότητα του χρέους, το μέγεθος, τη διάρκεια, να διεκδικήσεις τις πολεμικές αποζημιώσεις και ό,τι άλλο θα βελτιώσει τη θέση του λαού, αν αυτή είναι και όχι άλλη η πολιτική σου βούληση. Είναι τόσον απλό.

Κι επειδή θα σου την πέσουν θεοί και δαίμονες, αν έχεις τον λαό στο προσκήνιο θα μπορείς να προχωράς σε συμφωνίες ή μονομερείς ενέργειες αναλόγως. 

Τα υπόλοιπα είναι ψειρίσματα. Από μεν τα δεξιά για να καταδηλώνεται πολυγλωσσία στον ΣΥΡΙΖΑ, να του χρεώνεται αμφιθυμία περί το πρακτέον, δημαγωγία πασόκιου τύπου κι αμφιβολίες περί το κατορθωτόν. Από πλευράς δε του ΚΚΕ αιτιάσεις δίκην δίκης προθέσεων, διότι όποιος δεν θέλει να ζυμώσει, δέκα μέρες κοσκινίζει. Και τα δύο απελπίζουν τον λαό το ίδιο. 

ΕΙΜΑΙ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΟΣ

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν συνδικαλίζομαι, δεν απεργώ, δεν διαδηλώνω, δεν διαμαρτύρομαι. Περιμένω τα πράγματα να αλλάξουν από μόνα τους.

Είμαι κεντροαριστερός: Αποστρέφομαι τον Μαρξ, την κομμουνιστική φρασεολογία και τα σύμβολά της. Οι όροι πάλη των τάξεων, πλουτοκρατία και ιμπεριαλισμός μου προκαλούν αηδία. Απο τον όρο κεντροαριστερά αποστρέφομαι το δεύτερο συνθετικό, την αριστερά. Είμαι κεντρώος αλλά βάζω και την αριστερά από δίπλα γιατί είναι trendy και προσπαθώ να αποσπάσω καμία ψήφο από τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και τον ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Είμαι κεντροαριστερός: Καταδικάζω τη βία από όπου κι αν προέρχεται, εξισώνω τη ρίψη πλαστικής κορίνας σε πάνοπλο μπάτσο που ψεκάζει χημικά με τα ρατσιστικά πογκρόμ και τα μαχαιρώματα των ναζήδων. Θέλω την ησυχία μου. Η ασφάλεια είναι το ύψιστο αγαθό της ζωούλας μου.

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν πιστεύω στην κοινωνική δικαιοσύνη και δεν μάχομαι γι΄αυτή. Δέχομαι τις ταξικές ανισότητες ως status quo. Δε θα αλλάξω εγώ τον κόσμο. Αυτός ο κόσμος δε θα αλλάξει ποτέ.

Είμαι κεντροαριστερός: Είμαι φουλ πατριώτης αλλά εκχωρώ την εθνική κυριαρχία της χώρας για πλάκα.

Είμαι κεντροαριστερός: Δεν έχω κρίση. Δέχομαι τη λογική του μονοδρόμου των μνημονίων, είμαι ευκολόπιστος, καταπίνω αμάσητη την κρατική προπαγάνδα, δεν αμφισβητώ τα ΜΜΕ, δεν πιστεύω στο δόγμα του σοκ, σιχαίνομαι τη συνομωσιολογία.

Είμαι κεντροαριστερός: Είμαι ο φιλήσυχος πολίτης που περιγράφει ο Μάρτιν Νίμελερ στο «πρώτα ήρθαν», είμαι το ανθρωπάκι που περιγράφει ο Βόλφ Μπίρμαν στο «αυτούς τους έχω βαρεθεί», πάνω στις υποτακτικές πλατούλες μου στήνεται το παιχνίδι, είμαι η μετακινούμενη μάζα που συντηρούσε τον δικομματισμό, είμαι ο νοικοκύρης με τα φασιστικά αντακλαστικά, είμαι ο αντιδραστικός ψηφοφόρος που δεν θέλει να αλλάξει τίποτα.