ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΚΡΙΣΗ: ΤΑ ΑΝΑΓΚΑΙΑ ΠΟΛΙΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

Του Θ. ΑΖΟΥΔΗ*

Μάλλον είναι κοινοτοπία σήμερα να διαπιστώνεις ότι η εξελισσόμενη κυπριακή κρίση αποτελεί σημείο τομής στην πολιτική συγκυρία. Είναι το έδαφος στο οποίο δοκιμάζονται τα αναλυτικά εργαλεία όλων, αλλά κυρίως η δυνατότητά μας να εγγράψουμε τα παράγωγά της στο δικό μας στρατηγικό πρόταγμα, ανεξάρτητα από το αν αυτό θα συμβεί με όρους δικαίωσης ή επιτυχημένης προσαρμογής.

Στην πο­λι­τι­κή εξάλ­λου, όπως και στη ζωή, το ζη­τού­με­νο δεν είναι να είσαι ή πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο να πα­ρι­στά­νεις τον αλάν­θα­στο, αλλά να δια­τη­ρείς τη δυ­να­τό­τη­τά για επα­νόρ­θω­ση των λαθών σου.

Αν δε­χθού­με εξάλ­λου ότι η κα­τα­νό­η­ση της πραγ­μα­τι­κό­τη­τας δεν είναι μια ευ­θεία αντα­νά­κλα­σή της στη συ­νεί­δη­ση, μια πε­ρί­που αυ­τό­μα­τη και μη­χα­νι­κή κα­τα­γρα­φή, αλλά δια­με­σο­λα­βεί­ται από τις διεκ­δι­κού­με­νες ερ­μη­νεί­ες της, τότε αντι­λαμ­βα­νό­μα­στε ότι το πεδίο αυτό είναι κρί­σι­μο για την ηγε­μο­νία της πο­λι­τι­κής μας.

Ευ­ρω­παϊ­κή Ένωση: Ρήξη ή υπο­τα­γή;

Κα­ταρ­χήν η νέα Κυ­πρια­κή τρα­γω­δία απο­δει­κνύ­ει ότι –παρά τις εσω­τε­ρι­κές του αντι­θέ­σεις– το ευ­ρω­παϊ­κό κε­φά­λαιο υπό τη γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία είναι δια­τε­θει­μέ­νο να φτά­σει σε ακραί­ες λύ­σεις επι­βο­λής. Στη «λύση» αυτή εξω­θεί­ται από τη σφο­δρό­τη­τα της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης και την ανει­ρή­νευ­τη δια­μά­χη ανά­με­σα στα ιμπε­ρια­λι­στι­κά κέ­ντρα για ηγε­μο­νία.

Στο πλαί­σιο αυτό η Ευ­ρω­παϊ­κή Κε­ντρι­κή Τρά­πε­ζα έχει ανα­δει­χθεί σε στρα­τη­γείο αυτής της πο­λι­τι­κής, το οποίο δρα με πο­λι­τι­κά κρι­τή­ρια. Πώς αλ­λιώς να κα­τα­νο­ή­σου­με την πα­ρα­βί­α­ση από τη μεριά της ΕΚΤ της εγ­γύ­η­σης των τρα­πε­ζι­κών κα­τα­θέ­σε­ων; Μια ιε­ρο­συ­λία που προ­κά­λε­σε πα­νι­κό στην ελ­λα­δι­κή –και όχι μόνο–  αστι­κή ελίτ.

Το Eurogroupμε τη σειρά του είναι ο εφαρ­μο­στι­κός βρα­χί­ο­νας αυτής της πο­λι­τι­κής, που ανα­λαμ­βά­νει, με προ­ε­ξάρ­χο­ντα τον Σόι­μπλε, τη στοί­χι­ση των προ­θύ­μων και την πο­λι­τι­κή απο­μό­νω­ση των «πα­ρα­βα­τών».

Δεν πρέ­πει να μας δια­φεύ­γει εξάλ­λου ότι σε ένα ιδε­ο­λο­γι­κό επί­πε­δο η απο­μό­νω­ση και η «τι­μω­ρία» επι­βάλ­λο­νται ως κά­θαρ­ση και εξα­γνι­σμός με μια ηθι­κο­λο­γι­κή ακαμ­ψία, δυ­στυ­χώς απο­δε­κτή από τους λαούς της με­σευ­ρώ­πης.

Αν ισχύ­ουν αυτές οι εκτι­μή­σεις, τότε τα πε­ρι­θώ­ρια στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία για με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κές αυ­τα­πά­τες εντός των ευ­ρω­παϊ­κών θε­σμών ισο­δυ­να­μούν όχι μόνο με ασυγ­χώ­ρη­τη αφέ­λεια, αλλά και με επι­κίν­δυ­νο απο­προ­σα­να­το­λι­σμό του λαού.

Μετά τις εξε­λί­ξεις στο Κυ­πρια­κό φα­ντά­ζε­ται κα­νείς στην ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά και στον ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ ότι η ακύ­ρω­ση των μνη­μο­νί­ων, η ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, η δια­γρα­φή με­γά­λου μέ­ρους του χρέ­ους και η επα­να­δια­πραγ­μά­τευ­ση των δα­νεια­κών συμ­βά­σε­ων –με λίγα λόγια οι θέ­σεις μας της πα­νελ­λα­δι­κής συν­διά­σκε­ψης– θα γί­νο­νταν ποτέ απο­δε­κτές από αυτή την ΕΕ;

Η ΕΕ έχει ολο­κλη­ρώ­σει τη νε­ο­φι­λε­λεύ­θε­ρη με­τάλ­λα­ξή της και τη θε­σμι­κή της θω­ρά­κι­ση και η εφαρ­μο­γή του προ­γράμ­μα­τός μας προ­οιω­νί­ζε­ται την άμεση, σφο­δρή και χωρίς πε­ρι­θώ­ρια συμ­βι­βα­σμού σύ­γκρου­ση μαζί της. Αυτή η ΕΕ δεν με­ταρ­ρυθ­μί­ζε­ται, αλλά ανα­τρέ­πε­ται!

Ωστό­σο αυτή η ανα­τρο­πή δεν είναι δε­δο­μέ­νο ότι θα επι­συμ­βεί σύμ­φω­να με τις επι­θυ­μί­ες μας. Πα­ρα­μέ­νει ένα ανοι­χτό στοί­χη­μα στο οποίο εν­δέ­χε­ται να πρω­τα­γω­νι­στή­σουν και να ηγε­μο­νεύ­σουν οι αστι­κές δυ­νά­μεις, όπως μας προϊ­δε­ά­ζει και το πα­ρά­δειγ­μα του Μπερ­λου­σκό­νι.

Στα γε­γο­νό­τα της Κύ­πρου είναι εκ­κω­φα­ντι­κή, αλλά και εύ­γλωτ­τη, η σιωπή των χωρών του Νότου. Καμία από αυτές τις αστι­κές κυ­βερ­νή­σεις δεν υπε­ρα­σπί­στη­κε την Κύπρο και πολύ πε­ρισ­σό­τε­ρο δεν τόλ­μη­σε στο Eurogroupνα έρθει σε αντι­πα­ρά­θε­ση  με τον πυ­ρή­να της ΕΕ και τη γερ­μα­νι­κή ηγε­μο­νία, γε­γο­νός που δεί­χνει τα όρια της αυ­το­νο­μί­ας τους.

Επί­σης αυτό που δια γυ­μνού οφθαλ­μού πα­ρα­τη­ρού­με στη νότια Ευ­ρώ­πη είναι η πο­λι­τι­κή αδυ­να­μία της Αρι­στε­ράς. Προς το παρόν –και γι’ αυτό υπάρ­χουν ιστο­ρι­κοί λόγοι– σ’ αυτές τις χώρες οι ηρω­ι­κές κι­νη­μα­τι­κές αντι­στά­σεις βρί­σκουν έκ­φρα­ση, όπως στην Ιτα­λία, σε μορ­φώ­μα­τα έξω από την πα­ρά­δο­ση και τις αξίες της Αρι­στε­ράς.

Με τον ορατό λοι­πόν συ­σχε­τι­σμό δυ­νά­με­ων στις χώρες του Νότου μια εν­δε­χό­με­νη ρήξη κέ­ντρου και πε­ρι­φέ­ρειας στο εσω­τε­ρι­κό της ΕΕ, στο βαθμό που θα συμ­βεί σύ­ντο­μα, το πιο πι­θα­νό είναι να συμ­βεί υπό την ηγε­μο­νία των αντί­στοι­χων αστι­κών τά­ξε­ων και των πο­λι­τι­κών τους εκ­προ­σω­πή­σε­ων.

Και όσο κι αν αυτή η ρήξη είναι επι­θυ­μη­τή και αξιο­ποι­ή­σι­μη από τη δική μας οπτι­κή γωνία, δεν μπο­ρού­με σε καμία πε­ρί­πτω­ση να πα­ρα­βλέ­που­με το χα­ρα­κτή­ρα της ή πολύ πα­ρα­πά­νω να την ανά­γου­με σε προ­α­παι­τού­με­νο της στρα­τη­γι­κής μας.

Αν υιο­θε­τή­σου­με αυτή τη στάση και πε­ρι­μέ­νου­με να «ωρι­μά­σουν» οι συν­θή­κες στο Νότο, οι λύ­σεις θα είναι, ανα­γκα­στι­κά και λόγω συ­σχε­τι­σμών, εθνι­κές και στη βάση «κυ­βέρ­νη­σης εθνι­κής και κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας», η οποία θα ευ­νου­χί­σει εκ των πραγ­μά­των το ρι­ζο­σπα­στι­κό, αρι­στε­ρό και τα­ξι­κό πρό­ταγ­μα.

Να συμ­φω­νή­σου­με επο­μέ­νως ότι στό­χος στρα­τη­γι­κός οφεί­λει να είναι η με­τά­δο­ση της ρήξης στην Ευ­ρω­ζώ­νη που, για να επι­τευ­χθεί, όμως, πρέ­πει η στρα­τη­γι­κή μας να χει­ρα­φε­τη­θεί από με­ταρ­ρυθ­μι­στι­κές αυ­τα­πά­τες.

Αν λοι­πόν επι­διώ­κου­με –και οφεί­λου­με να το επι­διώ­ξου­με– ηγε­μο­νι­κά να προσ­διο­ρί­σου­με την ταυ­τό­τη­τα της ρήξης προς όφε­λος των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας, χρειά­ζε­ται να προσ­δώ­σου­με σ’ αυτή το τα­ξι­κό της πε­ριε­χό­με­νο και άρα να προ­τά­ξου­με τα ρι­ζο­σπα­στι­κά στοι­χεία του προ­γράμ­μα­τός μας:ανα­τρο­πή της λι­τό­τη­τας, εθνι­κός και κοι­νω­νι­κός έλεγ­χος του τρα­πε­ζι­κού συ­στή­μα­τος, δη­μό­σιος έλεγ­χος όλων των στρα­τη­γι­κών πυ­λώ­νων της οι­κο­νο­μί­ας με επα­νά­κτη­ση από το δη­μό­σιο όλων των κρα­τι­κών επι­χει­ρή­σε­ων που θα έχουν στο με­τα­ξύ ιδιω­τι­κο­ποι­η­θεί.

Με άλλα λόγια, τα πο­λι­τι­κά προ­τάγ­μα­τα του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ πρέ­πει να απο­κτή­σουν έναν με­τα­βα­τι­κό χα­ρα­κτή­ρα, ικανό να πεί­θει και να συ­σπει­ρώ­νει το λαό, να τον ενερ­γο­ποιεί στην οδό της αντι­συ­στη­μι­κής ρήξης και να συ­γκρο­τεί κοι­νω­νι­κό μπλοκ εξου­σί­ας με σκοπό τον κοι­νω­νι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό. Μόνο έτσι οι υπαρ­κτές και εντει­νό­με­νες εσω­τε­ρι­κές αντι­θέ­σεις στην ΕΕ ανά­με­σα στη Γερ­μα­νία και τις χώρες της πε­ρι­φέ­ρειας, ακόμη και οι γε­ω­στρα­τη­γι­κές, μπο­ρούν να είναι αξιο­ποι­ή­σι­μες.

Με άλλα λόγια μπο­ρούν να είναι αξιο­ποι­ή­σι­μες από μια συ­νε­κτι­κή αρι­στε­ρή στρα­τη­γι­κή που δια­θέ­τει planBκαι προ­ε­τοι­μά­ζει τον ελ­λη­νι­κό λαό για όλα τα εν­δε­χό­με­να.

«Καμιά θυσία για το ευρώ» και το «Plan B»

Στα πλαί­σια αυτής της ανά­λυ­σης η πο­λι­τι­κή γραμ­μή του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ οφεί­λει να θέσει σε προ­τε­ραιό­τη­τα την προ­ε­τοι­μα­σία του λαού με βάση το σύν­θη­μα της πα­νελ­λα­δι­κής μας συν­διά­σκε­ψης «καμιά θυσία για το ευρώ», θέση που απο­κτά επι­τα­κτι­κή προ­τε­ραιό­τη­τα.

Μο­να­δι­κή κόκ­κι­νη γραμ­μή μιας κυ­βέρ­νη­σης της Αρι­στε­ράς είναι η σω­τη­ρία του λαού! Για να είναι αξιό­πι­στη μια τέ­τοια δια­κή­ρυ­ξη στα μάτια εχθρών και φίλων, χρειά­ζε­ται τον εξο­πλι­σμό της με ένα εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο, αυτό που ευ­ρέ­ως απο­κα­λεί­ται PlanBκαι αυτό σί­γου­ρα πρέ­πει να είναι μια νέα διά­στα­ση της πο­λι­τι­κής μας γραμ­μής.

Στην πε­ρί­πτω­ση της Κύ­πρου ήταν παν­θο­μο­λο­γού­με­νη η αδυ­να­μία δια­πραγ­μά­τευ­σης, εκτός όλων των άλλων πα­ρα­γό­ντων και επει­δή απου­σί­α­ζε η επε­ξερ­γα­σία μιας εναλ­λα­κτι­κής στρα­τη­γι­κής, που ως βα­σι­κό συ­στα­τι­κό της θα είχε την έξοδο από την ΕΕ, το ευρώ και την επι­στρο­φή στην κυ­πρια­κή λίρα. Το ΑΚΕΛ, δυ­στυ­χώς πολύ αργά, το συ­νει­δη­το­ποί­η­σε και προ­σπα­θεί τώρα ασθμαί­νο­ντας να ανα­πλη­ρώ­σει το χα­μέ­νο χρόνο.

Στη ση­με­ρι­νή συ­γκυ­ρία της κυ­πρια­κής κρί­σης η θέση της Πα­νελ­λα­δι­κής «καμιά θυσία για το ευρώ» συ­να­ντά τη «βίαιη ωρί­μαν­ση» της κοι­νής γνώ­μης. Μια κοινή γνώμη την οποία δεν θα έπρε­πε δι­στα­κτι­κά να πα­ρα­κο­λου­θού­με και σ’ αυτήν να προ­σαρ­μο­ζό­μα­στε, όταν πια οι συν­θή­κες εκ­θέ­τουν την πο­λι­τι­κή μας γραμ­μή και μας υπο­χρε­ώ­νουν σε ανα­δί­πλω­ση, αλλά να προ­ε­τοι­μά­ζου­με και να εξο­πλί­ζου­με πο­λι­τι­κά. Ο απο­κα­λού­με­νος «ρε­α­λι­σμός» απο­δει­κνύ­ε­ται όχι μόνο ου­το­πι­κός, αλλά και δυ­νά­μει επι­κίν­δυ­νος.

Το σύν­θη­μα βέ­βαια «καμιά θυσία για το ευρώ» και ο εξο­πλι­σμός με Plan B δεν ισο­δυ­να­μούν σε καμιά πε­ρί­πτω­ση με την επι­δί­ω­ξη της μο­νο­με­ρούς εξό­δου από το ευρώ και την ΕΕ. Είναι η πο­λι­τι­κή γραμ­μή η οποία μας επι­τρέ­πει να αξιο­ποιού­με τις αντι­θέ­σεις τόσο στην ΕΕ όσο και στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας και να απο­φεύ­γου­με τη σε­χτα­ρι­στι­κή ανα­δί­πλω­ση και την απο­μό­νω­ση.

Εξάλ­λου η τυχόν έξο­δος από το ευρώ και την ΕΕ, αν συμ­βεί ως απο­τέ­λε­σμα ρή­ξε­ων, θα έχει διεκ­δι­κού­με­νο τα­ξι­κό πρό­ση­μο. Πι­στεύ­ει κα­νείς ότι η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη θα πα­ραι­τη­θεί οι­κειο­θε­λώς από την απαί­τη­σή της για ηγε­μο­νία ακόμη και εκτός της ΕΕ; Το πιο πι­θα­νό είναι να ανα­ζη­τή­σει σε άλλα γνω­στά υπε­ρα­τλα­ντι­κά κέ­ντρα στή­ρι­ξη και συμ­μα­χί­ες.

Ας μη ξε­χνά­με τον τρόπο με τον οποίο ο Αμε­ρι­κα­νι­κός ιμπε­ρια­λι­σμός αντι­κα­τέ­στη­σε τον Αγ­γλι­κό κατά τη δε­κα­ε­τία του ’40, εξα­σφα­λί­ζο­ντας στην εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη τη νίκη στον εμ­φύ­λιο και τη διαιώ­νι­ση της τα­ξι­κής κυ­ριαρ­χί­ας της.

Αρι­στε­ρή ή εθνι­κή λύση; Ακόμη μια ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία!

Επα­νερ­χό­με­νοι στα γε­γο­νό­τα της Κύ­πρου δια­πι­στώ­νου­με –και μαζί μ’ εμάς ένα με­γά­λο μέρος του ελ­λη­νι­κού λαού– τον υπο­νο­μευ­τι­κό και προ­δο­τι­κό ρόλο της εγ­χώ­ριας αστι­κής ελίτ απέ­να­ντι σε ό,τι γί­νε­ται ευ­ρέ­ως αντι­λη­πτό ως «εθνι­κό θέμα».

Αρ­χι­κά με το PSI, το κού­ρε­μα των ελ­λη­νι­κών ομο­λό­γων από την κυ­βέρ­νη­ση Πα­πα­δή­μου-Βε­νι­ζέ­λου, το τρα­πε­ζι­κό σύ­στη­μα και η οι­κο­νο­μία της Κύ­πρου δέ­χτη­καν ένα συ­ντρι­πτι­κό πλήγ­μα και άνοι­ξε διά­πλα­τα η κερ­κό­πορ­τα για τους ση­με­ρι­νούς μνη­μο­νια­κούς εκ­βια­σμούς εκ μέ­ρους της ΕΕ και του ΔΝΤ. Και σή­με­ρα η κυ­βέρ­νη­ση Σα­μα­ρά-Στουρ­νά­ρα, με τη στάση της στο Eurogroup και την αρ­πα­γή των εν Ελ­λά­δι υπο­κα­τα­στη­μά­των της τρά­πε­ζας Κύ­πρου και την προ­σφο­ρά τους ως προί­κα στον κ. Σάλλα και την τρά­πε­ζα Πει­ραιώς, βάζει την τα­φό­πλα­κα στην τρα­γω­δία της Κύ­πρου, έχο­ντας ενερ­γη­τι­κό και όχι πα­θη­τι­κό ρόλο στην υπα­γω­γή της στο μνη­μό­νιο.

Για πολ­λο­στή φορά στην ελ­λη­νι­κή ιστο­ρία των νε­ό­τε­ρων χρό­νων η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη το­πο­θε­τεί το τα­ξι­κό της συμ­φέ­ρον πάνω από το «εθνι­κό», θέ­το­ντας τις δικές της κόκ­κι­νες γραμ­μές.

Ταυ­τό­χρο­να όμως γί­νε­ται σαφές –και η πο­λι­τι­κή μας χρειά­ζε­ται να το ανα­δεί­ξει– ότι αδυ­να­τεί πλέον να λει­τουρ­γή­σει ηγε­μο­νι­κά στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας ως εγ­γυ­η­τής των εθνι­κών συμ­φε­ρό­ντων. Είναι ελά­χι­στες και γι’ αυτό ιστο­ρι­κές οι στιγ­μές στην πρό­σφα­τη ιστο­ρία μας κατά τις οποί­ες η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη δυ­σκο­λεύ­ε­ται να πα­ρου­σιά­σει το ιδιο­τε­λές της συμ­φέ­ρον με τον μαν­δύα του «κα­θο­λι­κού» και «εθνι­κού».

Η ελ­λη­νι­κή Αρι­στε­ρά βρί­σκε­ται μπρο­στά σε μια ιστο­ρι­κή ευ­και­ρία για ηγε­μο­νία υπό μια αυ­στη­ρή προ­ϋ­πό­θε­ση: να αξιο­ποι­ή­σει την τρα­γω­δία της Κύ­πρου χωρίς να εν­δώ­σει σε μια γραμ­μή «εθνι­κής ενό­τη­τας» ή «εθνι­κής σω­τη­ρί­ας». Ας αντλή­σου­με επι­τέ­λους τα πο­λύ­τι­μα ιστο­ρι­κά μας δι­δάγ­μα­τα όχι μόνο από την επο­ποι­ία, αλλά και από τα λάθη του ΕΑΜ!

Η συ­νά­ντη­ση και η συμ­φω­νία με τον Π. Κα­μέ­νο και τους «Ανε­ξάρ­τη­τους Έλ­λη­νες» στο απο­κο­ρύ­φω­μα της Κυ­πρια­κής κρί­σης απο­τέ­λε­σε υπό την έν­νοια αυτή τη λάθος κί­νη­ση, η οποία ση­μα­το­δό­τη­σε ακρι­βώς την προ­σχώ­ρη­ση στη γραμ­μή αυτή.

Δια­πι­στώ­νου­με μετά από όλα αυτά πόσο απα­ραί­τη­τη είναι στη χά­ρα­ξη της πο­λι­τι­κής μας στρα­τη­γι­κής μια σαφής εκτί­μη­ση για τους με­τα­σχη­μα­τι­σμούς της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης τα τε­λευ­ταία χρό­νια τόσο πριν όσο και κυ­ρί­ως μετά τα μνη­μό­νια. Η εκτί­μη­ση αυτή προ­φα­νώς ξε­φεύ­γει από τα όρια αυτού του κει­μέ­νου, ωστό­σο μάλ­λον είναι κοι­νός τόπος η δια­πί­στω­ση ότι η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη τα τε­λευ­ταία τρία χρό­νια άσκη­σης της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής έχει εμ­φα­νώς απο­λέ­σει ένα ση­μα­ντι­κό βαθμό της αυ­το­νο­μί­ας που είχε κα­τα­κτή­σει κατά την προη­γού­με­νη ει­κο­σα­ε­τία στα πλαί­σια της ιμπε­ρια­λι­στι­κής αλυ­σί­δας.

Με άλλα λόγια, και μι­λώ­ντας πάντα συ­γκρι­τι­κά, η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη έχει υπο­βαθ­μι­στεί στα πλαί­σια του διε­θνούς κα­τα­με­ρι­σμού ερ­γα­σί­ας. Το ζή­τη­μα επο­μέ­νως του αν η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη είναι «εξαρ­τη­μέ­νη» ή «ανε­ξάρ­τη­τη» δεν τί­θε­ται δια­ζευ­κτι­κά και αντι­πα­ρα­θε­τι­κά, αλλά αντί­θε­τα με δια­λε­κτι­κό τρόπο. Η «εξάρ­τη­ση» εξάλ­λου είναι μια έν­νοια σύν­θε­τη, η οποία δεν πρέ­πει να γί­νε­ται κα­τα­νοη­τή απο­κλει­στι­κά με οι­κο­νο­μι­κούς όρους. Πε­ρι­λαμ­βά­νει στη δια­πλο­κή τους ιδε­ο­λο­γι­κά και πο­λι­τι­κά στοι­χεία.

Αυτό που σί­γου­ρα μπο­ρού­με να δια­πι­στώ­σου­με και το επι­βε­βαιώ­νει πε­ρί­τρα­να η εμπει­ρία της μνη­μο­νια­κής πο­λι­τι­κής των τε­λευ­ταί­ων τριών χρό­νων είναι ότι η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη, χωρίς την κα­θο­ρι­στι­κή συμ­μα­χία και βο­ή­θεια  των κέ­ντρων της ΕΕ, δεν θα μπο­ρού­σε να επι­βλη­θεί στον τα­ξι­κό της αντί­πα­λο στο εσω­τε­ρι­κό της χώρας, δη­λα­δή στον κόσμο της ερ­γα­σί­ας.

Υπό την έν­νοια αυτή η πρόσ­δε­ση του πυ­ρή­να της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης στο χρη­μα­το­πι­στω­τι­κό κε­φά­λαιο της Ευ­ρώ­πης και τις πο­λι­τι­κές θε­σμο­ποι­ή­σεις του της είναι απα­ραί­τη­τη για τη με­τα­φο­ρά της κα­πι­τα­λι­στι­κής κρί­σης υπερ­συσ­σώ­ρευ­σης σε βάρος της ερ­γα­σί­ας. Μπο­ρού­με λοι­πόν με ασφά­λεια να υπο­στη­ρί­ξου­με ότι η εγ­χώ­ρια αστι­κή τάξη είναι πο­λι­τι­κά εξαρ­τη­μέ­νη, διότι είναι αδύ­να­μη να υπε­ρα­σπι­στεί αυ­τό­νο­μα το τα­ξι­κό της συμ­φέ­ρον, όπως για πα­ρά­δειγ­μα και σε αντι­πα­ρα­βο­λή είναι ικανή να κάνει η γερ­μα­νι­κή αστι­κή τάξη.

Υπάρ­χει πε­ρί­πτω­ση να επι­λέ­ξει άλλο δρόμο; Τί­πο­τα δεν απο­κλεί­ε­ται, στο βαθμό που θα απει­λη­θούν οι κόκ­κι­νες γραμ­μές της, αλλά σε κάθε πε­ρί­πτω­ση η αλ­λα­γή συμ­μά­χων και προ­στα­τών έχει ως δια­κύ­βευ­μα την ενό­τη­τα και την ηγε­μο­νία της ένα­ντι των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας. Η εφαρ­μο­γή λοι­πόν ενός Plan B από τη μεριά της, ενώ βρί­σκε­ται υπό με­λέ­τη, δεν είναι μια εύ­κο­λη υπό­θε­ση.

Κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς: μια ανα­γκαιό­τη­τα

Το απα­ραί­τη­το πο­λι­τι­κό συ­μπέ­ρα­σμα είναι ότι η υπε­ρά­σπι­ση των τα­ξι­κών συμ­φε­ρό­ντων του κό­σμου της ερ­γα­σί­ας, αν είναι συ­νε­πής, ανα­γκα­στι­κά θα οδη­γή­σει σε σύ­γκρου­ση με τον συ­να­σπι­σμό του πυ­ρή­να της ΕΕ και της εγ­χώ­ριας αστι­κής τάξης. Αρκεί να θυ­μη­θού­με τον ενιαίο και συ­ντο­νι­σμέ­νο τρόπο αντί­δρα­σής τους, τις απει­λές και τους κοι­νούς εκ­βια­σμούς τους μπρο­στά στο εν­δε­χό­με­νο της εκλο­γι­κής ήττας τους στις πρό­σφα­τες εκλο­γι­κές ανα­με­τρή­σεις του Μα­ΐ­ου- Ιου­νί­ου.

Ακόμη όμως και στο υπο­θε­τι­κό σε­νά­ριο, σύμ­φω­να με το οποίο η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη συ­γκρού­ε­ται με τον πυ­ρή­να της ΕΕ και το ευρώ, εφαρ­μό­ζο­ντας κά­ποιο εναλ­λα­κτι­κό σχέ­διο, αν της επι­τρέ­ψου­με να δια­χει­ρι­στεί την κρίση και να ηγε­μο­νεύ­σει, τότε είναι βέ­βαιο ότι το κό­στος θα το πλη­ρώ­σει πολύ ακρι­βά ο κό­σμος της ερ­γα­σί­ας.

Κατά συ­νέ­πεια η πο­λι­τι­κή συμ­μα­χιών του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί σε καμία πε­ρί­πτω­ση να απευ­θύ­νε­ται σε τμή­μα­τα της ελ­λη­νι­κής αστι­κής τάξης, καλ­λιερ­γώ­ντας την αυ­τα­πά­τη στο λαό ότι μαζί με αυτά θα υπη­ρε­τή­σου­με τον ίδιο αντι­μνη­μο­νια­κό σκοπό. Και αυτό διότι, όπως φά­νη­κε πε­ρί­τρα­να και στην υπό­θε­ση της Κύ­πρου, η ελ­λη­νι­κή αστι­κή τάξη, παρά την πο­λυ­μορ­φία της και τις εσω­τε­ρι­κές της αντι­θέ­σεις,  θέτει το τα­ξι­κό της συμ­φέ­ρον πάνω από τον οποιον­δή­πο­τε «πα­τριω­τι­κό» ή «εθνι­κό» στόχο.

Το κρί­σι­μο λοι­πόν δια­κύ­βευ­μα της πο­λι­τι­κής μας γραμ­μής δεν είναι τόσο η θέση μας για το νό­μι­σμα και υπό την έν­νοια αυτή πράγ­μα­τι ούτε το ευρώ ούτε η δραχ­μή είναι φετίχ. Το κρί­σι­μο δια­κύ­βευ­μα, αυτό που θα επι­κα­θο­ρί­σει και όλα τα υπό­λοι­πα στοι­χεία του μείγ­μα­τος της πο­λι­τι­κής μας, είναι η θέση μας για την κυ­βέρ­νη­ση της χώρας. Γι’ αυτό ο άμε­σος πο­λι­τι­κός στό­χος του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ δεν μπο­ρεί να είναι σε καμία πε­ρί­πτω­ση η κυ­βέρ­νη­ση «εθνι­κής και κοι­νω­νι­κής σω­τη­ρί­ας» με τις κοι­νω­νι­κές και πο­λι­τι­κές συμ­μα­χί­ες που συ­νε­πά­γε­ται, διότι απλού­στα­τα με μια τέ­τοια στρα­τη­γι­κή ακυ­ρώ­νε­ται το οποιο­δή­πο­τε τα­ξι­κό και κοι­νω­νι­κό πε­ριε­χό­με­νο του πο­λι­τι­κού μας προ­τάγ­μα­τος.

Η δη­μό­σια εκ­φώ­νη­ση και κυ­ρί­ως η πρα­κτι­κή εφαρ­μο­γή μιας τέ­τοιας γραμ­μής απλά απε­μπο­λεί την τα­ξι­κή ηγε­μο­νία των δυ­νά­με­ων της ερ­γα­σί­ας, υπο­νο­ώ­ντας μια λο­γι­κή εν­διά­με­σων στα­δί­ων στον αγώνα για τον κοι­νω­νι­κό με­τα­σχη­μα­τι­σμό, την οποία κατά τα άλλα ξορ­κί­ζου­με!Το σύν­θη­μα των εκλο­γών πα­ρα­μέ­νει επι­τα­κτι­κά επί­και­ρο: κυ­βέρ­νη­ση της Αρι­στε­ράς!

Υστε­ρό­γρα­φο

Πο­λι­τι­κή γραμ­μή είναι οι δη­μό­σιες το­πο­θε­τή­σεις, οι πρω­το­βου­λί­ες, οι πρα­κτι­κές και τα «συμ­βά­ντα» που τη ση­μα­το­δο­τούν και την οριο­θε­τούν και αυτό είναι που προ­σλαμ­βά­νει και κα­τα­νο­εί ο «πολύς κό­σμος». Πο­λι­τι­κή γραμ­μή δεν είναι αυτό που φα­ντα­ζό­μα­στε μέσα στον υπο­κει­με­νι­σμό μας και προ­φα­νώς μπο­ρεί να δια­φέ­ρει απ’ ό,τι κα­τα­γρά­φε­ται στα κεί­με­να και τις πο­λι­τι­κές απο­φά­σεις ακόμα και να τα αναι­ρεί. Γι’ αυτό, αν θέ­λεις να πεί­σεις ότι ο Πάπας είναι καλός χρι­στια­νός, δεν κα­τα­φεύ­γεις στην ανά­γνω­ση των ευαγ­γε­λί­ων.

*Δημοσιεύθηκε στο "RPROJECT" την Τρίτη 2 Απριλίου 2013

*Ο Θό­δω­ρος Αζού­δης είναι μέλος της ΚΕ του ΣΥ­ΡΙ­ΖΑ και της ΠΓ της Α’ Θεσ­σα­λο­νί­κης.