Η ΟΔΥΣΣΕΙΑ "κάποιων" ΞΕΡΙΖΩΜΕΝΩΝ ΣΤΗ ΓΓΑ...

www.idoxgga.blogspot.gr

ένα blog που έμεινε ορφανό...

΄΄οχι"  του ΝΙΚΟΥ  ΞΑΝΘΟΠΟΥΛΟΥ

                                                                                   
                                                                                   
"Βγάζανε τα δίκωχα οι παλιοί φαντάροι
γέμιζε η πλατεία από παιδιά,
κι ήταν ένα πράσινο, πράσινο φεγγάρι
να σου μαχαιρώνει την καρδιά..."










Δεν ήσαν φαντάροι, αλλά ήσαν στρατευμένοι στην ελπίδα! Και το φεγγάρι, που να το δεις το φεγγάρι από κει μέσα, Κηφισσίας και Αλεξάνδρας, από το εξάμβλωμα του Βωβού...Μπορεί  η ελπίδα τους, το φεγγάρι τους νάταν πράσινο, νάταν  μπλέ, ή και κόκκινο. Δε βαριέσαι καυμένε ή καημένε, ο καθένας όπως γουστάρει βάφει την ελπίδα του, αρκεί να υπάρχει για να τον κρατάει ζωντανό, για να παίρνει κουράγιο, για να πέφτει και να σηκώνεται...

"Τα παιδιά..."

Τους λέγαμε "τα παιδιά", γιατί άραγε; Μήπως επειδή ήσαν νέοι ή νεότεροι; Όχι βέβαια, και το ξέραμε...Κάποιο ήσαν  μεγαλύτεροι κι "από μας". Ναι, αλήθεια σου λέω, λόγω τιμής. Είχαν γκριζάρει μαλλιά, είχαν γεννήσει παιδιά, ονειρεύονταν να δώσουν και να πάρουν ένα χάδι για να στεριώσουν το αύριο σ΄ένα δυαράκι 400 το μήνα φως νερό τηλέφωνο. Όχι δεν ήσαν παιδιά...Μπορεί και να τους λέγαμε έτσι για να παραμυθιαστούμε  και να πιστέψουμε πως "είναι παιδιά, έχουν ακόμα καιρό για μια νέα ευκαιρία" ! Ας αφήσουμε τις μαλακίες...Ακόμα και στους σκληρούς Απρίληδες των αρχών του 21ου αιώνα τα πάντα δεν είχαν χαθεί, από ενοχή και ίσως ντροπή τους αποκαλούσαμε κάποιοι έτσι... "Γιατί άραγε αυτοί και όχι εμείς, και πως να τους κοιτάξεις στα μάτια..." 

"Τα παιδιά", οι πρώτες Ιφιγένειες της κατάντιας, της αισχύνης, της σκληράδας, της βρωμιάς και της απελπισίας! Ενός σκληρού συστήματος που γαμάει και δέρνει, που βάζει το χρήμα, την οδηγία, την υποταγή πάνω απ΄τον άνθρωπο.

Ήσαν 100, ήσαν 70 τι σημασία έχει...Ποιος θυμάται ονόματα, ποιος μπορεί να τους ονομάσει, να τους μετρήσει (αλλά και να μετρηθεί μαζί τους). Και ένας να ήταν...
Ναι ήσαν πολλοί, και "γέμιζε η πλατεία από παιδιά". Εμπροσθοφύλακες και οπισθοφύλακες...Να κολλάνε αφίσσες, νάχουν γίνει άγουροι δικηγόροι, να τρέχουν, να τρέχουν, να τρέχουν...Άλλος περισσότερο, άλλος λιγότερο, κανονική στρατιωτική οργάνωση. Ο αρχηγός-η "δεσποινίς Διευθυντής"- Βάσια, ο ολύμπιος και στωϊκός Νεκτάριος, ο mr χαμόγελο και αιωνίως καθυστερημένος Συνεγάλιας, η Ντορίνα, ο Παπακώστας, η Γκέλυ...Τους θυμάμαι έναν-έναν,μια-μία, που να τους πεις όμως, και τι να τους πεις...

Τέλειωσε η ομηρία τους!!!
 
"Τέρμα πια η ομηρία" γράφαν στα πανώ τους. Και τους έκανε το χατήρι το σύστημα...Τους τερμάτισε την ομηρία με την απόλυση! 
Κι ύστερα...Άλλος Αμερική, άλλος Θεσσαλονίκη, "στο Παλαμήδι ο γιος του Μάζη, κι η κόρη του Γιαβή στο Γκάζι...". Δικαστήρια, ελπίδες...Κάποτε...; Ίσως....
(Σαν μια άλλη θλιβερή ομάδα, του 1993, που σήμερα έχουν ξεχαστεί όλα, αλλά τότε φύγαν έτσι, χωρίς ούτε ένα μνημόσυνο...)



Και σήμερα... 

Σήμερα τι; Η ιστορία επαναλαμβάνεται σαν φάρσα...Τότε νομίζαμε ότι ήσαν μόνον αυτοί και ... που να μπλέκεις μωρέ, κάτσε καλά για μας έχει ο Θεός...
Τωρα τι λέμε; Στ΄αλήθεια έχει ο Θεός; Ή συνεχίζουμε να χώνουμε το κεφάλι στην άμμο ωσεί στρουθοκάμηλοι, έστω απισχνασμένες. Πιστεύουμε πως ο κακός ο λύκος θα φάει τον στρουμπουλό και θα χαριστεί στον χοντρουλό;

Όχι βέβαια, μας αδικώ τους εισέτι παραμείναντες. Όχι, δεν υπήρξαμε και τόσο αναίσθητοι...
Αλλά να ρε παιδί μου! Συχνά με τριβολίζει το διαβολάκι της ενοχής...
Καλά, αυτοί τους έδιωξαν...
Καλά εκείνοι έφυγαν...
Εμείς όμως απλώς "λυπηθήκαμε"; 
Χάθηκε να του αποχαιρετήσουμε, έστω με "μια τουφεκια στον αέρα", με μια απεργία, με κάτι τέλος πάντων...

Θα μου πεις τι θάβγαινε...
ΟΚ...Δε γαμιούνται όλα! 
Καλημέρα σας!

ΥΓ:Σήμερα όμως η  θυσία "των παιδιών"  θα αποτελέσει ίσως το επιχείρημά μας: 
Κύριε Μανιτάκη, Herr Reichenbach, κυρίες και κύριοι μην ασχολείστε μ΄εμάς. Έχουμε ήδη "διώξει" εβδομήντα...