Το φετίχ και ο κ. Κεδίκογλου

Φετίχ λοιπόν, είναι: 1. αντικείμενο θρησκευτικής λατρείας των πρωτόγονων λαών, στο οποίο αποδίδονται υπερφυσικές δυνάμεις και ιδιότητες: Tο φυλαχτό εκπληρώνει μια μαγική λειτουργία παρόμοια με αυτήν του φετίχ των πρωτόγονων πολιτισμών. 2. καθετί στο οποίο αποδίδεται μια υπερβολική σημασία, που ξεπερνάει την πραγματική αξία του, τις πραγματικές του ιδιότητες: Kάνω κτ. φετίχ. Tο φετίχ του είναι το χρήμα. 3. (ψυχ.) αντικείμενο που διεγείρει σεξουαλικά το φετιχιστή: Φετίχ του είναι τα μαύρα εσώρουχα.

Αναρτήθηκε από τον/την sarant

Το ιστολόγιο δεν επιδιώκει να παρακολουθεί την πολιτική ή άλλη επικαιρότητα, με μια εξαίρεση: επειδή εδώ λεξιλογούμε, δεν θέλουμε να αφήνουμε ασχολίαστες τις λέξεις που έρχονται στην επικαιρότητα. Οπότε, το ιστολόγιο δεν θα μπορούσε να αγνοήσει τη συζήτηση που έγινε χτες το πρωί γύρω από τη σημασία της λέξης “φετίχ”, μιας λέξης στην οποία έτσι κι αλλιώς λογάριαζα να αφιερώσω άρθρο, μια και είναι παρούσα από καιρό στη γλωσσοπολιτική επικαιρότητα, κάποτε μαζί με δυο άλλες λέξεις που φέρνουν στο νου πρωτόγονους, ας πούμε, πολιτισμούς: το τοτέμ και το ταμπού, που θα τα δούμε ενδεχομένως σε άλλο άρθρο. Τώρα, έχουμε το φετίχ.

Η λέξη “φετίχ”, όπως είπα, ακούγεται αρκετά τον τελευταίο καιρό, συχνά σε συνάρτηση με το ευρώ. Την Κυριακή που μας πέρασε, ο εκπρόσωπος τύπου του ΣΥΡΙΖΑ, ο κ. Πάνος Σκουρλέτης, σε συνέντευξή του είπε, μεταξύ άλλων, ότι “Δεν είναι φετίχ το ευρώ, ούτε η δραχμή“. Ο κ. Σίμος Κεδίκογλου, που σχολιάζει οτιδήποτε λεχθεί από στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, απάντησε ότι “Φετίχ είναι η Ελλάδα”, άποψη που σχολιάστηκε στην χτεσινή εκπομπή. Στο βιντεάκι που ακολουθεί, περίπου στο 0.30, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δηλώνει: “Φετίχ είναι ένα ιερό αντικείμενο, σε όποιο λεξικό θέλετε κοιτάξτε. Ιερή είναι η Ελλάδα. Φετίχ είναι η Ελλάδα. Το ευρώ είναι άκρως απαραίτητο, απόλυτα αναγκαίο, για να μπορέσει η Ελλάδα να βγει από την κρίση χωρίς άλλες απώλειες“. Στην εκπομπή συμμετείχε και ο βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Μιχ. Κριτσωτάκης (βουλευτής Ηρακλείου), που πήρε το λόγο (περίπου στο 1.οο) για να κάνει μια γλωσσική διόρθωση: “Το φετίχ δεν είναι ιερό, είναι κάτι κακό“.

κώστας βίρβος: ένας στιχουργός-θρύλος...ένας ακόμα δημόσιος υπάλληλος

Ο   Κώστας Βίρβος, συνθέτης και στιχουργός κυρίως του λαϊκού τραγουδιού, γεννήθηκε στα Τρίκαλα στις 29 Μαρτίου 1926. Ο πατέρας του, πλούσιος τυρέμπορας, τον στέλνει στην Κοργιαλένειο Σχολή. Τελειώνοντας το γυμνάσιο το 1943 κατεβαίνει στην Αθήνα  και φοιτά στην Πάντειο. Ο ίδιος σύμφωνα με διηγήσεις του έγραφε στιχάκια από νωρίς, αλλά ήθελε να γίνει σκηνοθέτης μιας και του άρεσε ιδιαίτερα το θέατρο.

Τον Μάρτη του '44 συλλαμβάνεται και βασανίζεται, γιατί έγραφε συνθήματα στους τοίχους για την τότε κυβέρνηση του βουνού. Ο πατέρας του με 800 χρυσές λίρες τον απελευθερώνει και έπειτα φεύγει για το βουνό, όπου εκεί συναντά και τον Άρη Βελουχιώτη. Εργάστηκε ως δημόσιος υπάλληλος απ' το 1954 έως το 1985. Έχει δυο κόρες.

Τα πρώτα του στιχάκια τα δίνει στον Απόστολο Καλδάρα, με τον οποίο γνωρίζονταν από μικροί. Το πρώτο στιχούργημα του λέγεται "Ο φαντάρος" (ανέκδοτο τραγούδι του 1947), που αν και μελοποιήθηκε αρχικά από τον Β. Τσιτσάνη και αργότερα από τον Α. Καλδάρα δεν γραμμοφωνήθηκε, λόγω εμφυλίου και παρά το εμφανές μήνυμα της συμφιλίωσης, ("μα ο φαντάρος δεν παραπονιέται/ κι έχει ελπίδα μέσα στην καρδιά/ πως θα γυρίσει πάλι στους δικούς του/ τα χέρια όταν δώσουμε ξανά").

Ο μπάρμπας μου ο μπαρμπέρης έφαγε μπαρμπούνια

Αναρτήθηκε από τον/την sarant

Στο χτεσινό άρθρο για τα φαιδρά πορτοκάλεια, εκεί που παρέθετα μερικές από τις εκατοντάδες ελληνικές λέξεις που είναι δάνεια από τα ιταλικά (ή τα βενετικά), ανέφερα και τη λέξη “μπάρμπας”, επειδή όμως έχουμε κι άλλες δάνειες λέξεις στο λεξιλόγιό μας που αρχίζουν από μπαρμπ- σκέφτηκα να γράψω ένα αρθράκι για το φλέγον αυτό θέμα.
Μπάρμπας είναι βέβαια ο θείος, ο αδελφός του πατέρα ή της μητέρας, είναι όμως και προσφώνηση, άλλοτε οικεία και άλλοτε υποτιμητική, προς κάποιον άντρα μεγαλύτερης ηλικίας. Κατά το ΛΚΝ, η προσφώνηση είναι ένδειξη σεβασμού, αλλά νομίζω πως και υποτιμητικά μπορεί να χρησιμοποιηθεί, π.χ. “Πρόσεχε λίγο, ρε μπάρμπα!” θα φωνάξει ο νεαρός μοτοσικλετιστής στον απρόσεχτο (και ηλικιωμένο) πεζό. Για κάποιον που έχει ισχυρά μέσα και γνωριμίες λέμε “Έχει μπάρμπα στην Κορώνη”, φράση που είναι απομεινάρι της εποχής που η Μεθώνη και η Κορώνη, επί τουρκοκρατίας, βρίσκονταν στα χέρια των Βενετών, οπότε οι κάτοικοί τους μπορούσαν να ζητήσουν τη βενετική διπλωματική προστασία και, σε περίπτωση ανάγκης, να μεσολαβήσουν υπέρ συγγενών τους που κατοικούσαν στον υπόλοιπο Μοριά. Παρόλο που έχουν περάσει αιώνες από τότε, η έκφραση είναι ακόμα πολύ ζωντανή.

Μεταξύ κατεργαρέων...

Του Θανάση Καρτερού

Ό,τι και να προσάψεις στους τρεις φωστήρες της τρισηλίου κυβέρνησής μας, ένα δεν μπορείς να αρνηθείς: Υπάρχει μεταξύ τους μια ωραία, ειλικρινής ατμόσφαιρα. Η οποία προφανώς βασίζεται στην εμπιστοσύνη που τρέφουν ο ένας για τον άλλο, στην απεριόριστη εκτίμηση που τρέφουν ο ένας για τον άλλο και φυσικά στην αναμφισβήτητη πρόθεσή τους να σώσουν από κοινού την Ελλάδα - εντός του ευρώ, εννοείται.
Υπάρχουν βέβαια και κάποια μαχαιρώματα. Κάποιες δηλητηριώδεις διαρροές - μηνύματα του ενός προς τον άλλο, που θυμίζουν κάπως μαφιόζικες προειδοποιήσεις. Κάποιος ανταγωνισμός για το ποιος είναι πιο φιλολαϊκός, ποιος περισσότερο ενδιαφέρεται για τον χειμαζόμενο πολίτη. Αλλά και ποιος είναι πιο αποφασιστικός, πιο βέβαιος για το φωτεινό τέλος του δύσβατου δρόμου στον οποίο η χώρα έχει υποχρεωθεί να μπει.
Επειδή αυτά τα σύννεφα στην κυβερνητική ατμόσφαιρα προκάλεσαν κάποιες συζητήσεις τις τελευταίες μέρες, κάποιους φόβους μήπως δεν περάσουν κάποια μέτρα όπως για παράδειγμα το χαράτσι, κάποιες επιφυλάξεις για το μέλλον της κυβέρνησης, καλόν είναι να θυμόμαστε όλοι το απλούστατο: Και το χαράτσι, και τα μέτρα, και ό,τι άλλο μπορέσει να σκεφτεί η τρόικα, θα περάσουν. Και ξέρετε γιατί; Γιατί οι τρεις κυβερνητικοί εταίροι έχουν όλοι τους παρελθόν - και το παρελθόν αυτό εγγυάται για το μέλλον τους.

πόσα παίρνουν αυτοί που αποφασίζουν για λιτότητα;

Διαβάστε τους επίσημους παχυλούς μισθούς δεκάδων αξιωματούχων της Ε.Ε,μόνο φροντίστε να κάθεστε κάπου στα σίγουρα!

Τους μισθούς των Ευρωπαίων αξιωματούχων αποκαλύπτει σε σημερινό δημοσίευμά της η γερμανική εφημερίδα Handelsblatt, επικαλούμενη επίσημα στοιχεία της ΕΕ.
Συγκεκριμένα, σύμφωνα με την εφημερίδα, ο πιο ακριβοπληρωμένος αξιωματούχος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ο προέδρος της ΕΚΤ, Μάριο Ντράγκι. Ο Ιταλός κεντρικός τραπεζίτης, με έδρα τη Φρανκφούρτη, αμείβεται με 370.000 ευρώ το χρόνο.
Την αμέσως επόμενη θέση στη λίστα των πιο καλοπληρώμενων, είναι ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Στήριξης ESM, Κλάους Ρέγκλινγκ, με τις μεικτές ετήσιες αποδοχές του να ανέρχονται σε 324.000 ευρώ.

Αχαΐα: 12,5% μπροστά ο ΣΥΡΙΖΑ

“ Τι αναφέρει δημοσκόπηση του Πανεπιστημίου Πατρών ”
Σαρωτική πρωτιά του ΣΥΡΙΖΑ καταγράφει δημοσκόπηση του Τμήματος Διοίκησης Επιχειρήσεων του Πανεπιστημίου Πατρών η οποία διενεργήθηκε αποκλειστικά για τον νομό Αχαΐας.
Στην ερώτηση χαρακτηρισμού του πολιτικών τους θέσεων οι ερωτηθέντες απαντούν σε μεγαλύτερο ποσοστό ότι ανήκουν στον κεντροαριστερό χώρο.

Το 55% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι ανήκει στον αριστερό χώρο ενώ το 33% στον δεξιό χώρο. Στην πρόθεση ψήφου ο 1 στους 3 ψηφοφόρους της Αχαΐας δηλώνει αναποφάσιστος. Πρώτο κόμμα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ με 7% διαφορά από τη ΝΔ. Τρίτο κόμμα εμφανίζεται η ΧΑ και ακολουθούν ΑΝΕΛ, ΚΚΕ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Συγκεκριμένα ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει 20,6% και ακολουθούν: Η ΝΔ με 13,6%, η Χρυσή Αυγή με 9,7%, οι Ανεξάρτητοι Έλληνες με 5,1%, το ΚΚΕ με 4,2%, το ΠΑΣΟΚ με 3,8%, η Δημοκρατική Αριστερά με 2,2%, ενώ οι αναποφάσιστοι λαμβάνουν ποσοστό της τάξης του 33%.

Νίκος Γκάτσος (1911 – 1992)

Ποιητής, στιχουργός και μεταφραστής, ο Νίκος Γκάτσος παραμένει μία ξεχωριστή περίπτωση για τα ελληνικά γράμματα. Με μία μόνο ποιητική σύνθεση στο ενεργητικό του, την περίφημη και αξεπέραστη «Αμοργό», που έγραψε μεσούσης της Κατοχής, θεωρείται ένας από τους κορυφαίους ποιητές μας.

Γεννήθηκε στις 8 Δεκεμβρίου 1911, κατ' άλλους στις 30 Απριλίου 1915, στα Χάνια Φραγκόβρυσης (Κάτω Ασέα) Αρκαδίας. Τελείωσε το Δημοτικό στο χωριό του και το Γυμνάσιο στην Τρίπολη, όπου μυήθηκε στη λογοτεχνία και έμαθε μόνος του ξένες γλώσσες. Στη συνέχεια μετακόμισε με την οικογένειά του στην Αθήνα, όπου σπούδασε φιλολογία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Στις αρχές της δεκαετίας του '30 δημοσίευσε τα πρώτα του ποιήματα στα περιοδικά «Νέα Εστία» (1931) και «Ρυθμός» (1933). Γνώριζε ήδη αρκετά καλά Αγγλικά και Γαλλικά και είχε μελετήσει τον Παλαμά, το Σολωμό, το δημοτικό τραγούδι, όπως και τις νεωτεριστικές τάσεις της ευρωπαϊκής ποίησης.

Το 1943 κυκλοφόρησε την ποιητική του σύνθεση «Αμοργός», που προκάλεσε έντονο ενδιαφέρον και του χάρισε περίοπτη θέση στο Πάνθεον των ελλήνων ποιητών. Λέγεται ότι το μακρύ αυτό ποίημα γράφτηκε μέσα σε μια νύχτα με το σύστημα της «αυτόματης γραφής», που χρησιμοποιούν οι σουρεαλιστές δημιουργοί. «Μνημειώδες έργο του νεοελληνικού ποιητικού λόγου» χαρακτήρισε την «Αμοργό» ο στενός φίλος του Μάνος Χατζιδάκις, «επειδή περιέχει βαθύτατα την ελληνική παράδοση, δεν την εκμεταλλεύεται, ενώ συγχρόνως περιέχει όλη την ευρωπαϊκή θητεία του Μεσοπολέμου». Με την «Αμοργό» κλείνει και ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος του ελληνικού υπερρεαλισμού, που είχε ανοίξει με τον Νικήτα Ράντο, τον πρώιμο Ελύτη, τον Εμπειρίκο και τον Εγγονόπουλο.

Από τότε έως τον θάνατό του, ο Γκάτσος δημοσίευσε μόνο τρία ποιήματα: «Ελεγείο» (1946), «Ο Ιππότης και ο θάνατος» (1947) και το «Τραγούδι του παλιού καιρού» (1963). Τη λυρική του φλέβα ο Νίκος Γκάτσος τη διοχέτευσε στους στίχους τραγουδιών, καταργώντας συχνά τα όρια ποίησης και στιχουργίας. Το έργο του είναι εντυπωσιακό σε ποσότητα και ποιότητα. Ο Μίκης Θεοδωράκης, ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Σταύρος Ξαρχάκος, ο Δήμος Μούτσης, ο Λουκιανός Κηλαηδόνης και άλλοι συνθέτες μελοποίησαν στίχους του, που τραγουδήθηκαν από δημοφιλείς καλλιτέχνες και έγιναν μεγάλες επιτυχίες («Αθανασία», «Της γης το χρυσάφι», «Ρεμπέτικο», «Αρχιπέλαγος», «Πήρες το μεγάλο δρόμο», «Πορνογραφία», «Λαϊκή Αγορά», «Η Μικρή Ραλλού», «Μια γλώσσα, μια πατρίδα», «Αν θυμηθείς τ' ονειρό μου», «Η νύχτα», «Στον Σείριο υπάρχουνε παιδιά», «Αντικατοπτρισμοί», «Το κατά Μάρκον», «America, America», «Χάρτινο το Φεγγαράκι», «Πάει ο καιρός» κ.ά.).

Σπουδαίο είναι και το μεταφραστικό του έργο, το οποίο δοκιμάστηκε επί σκηνής. Μετέφρασε για λογαριασμό του Εθνικού Θεάτρου, του Θεάτρου Τέχνης και του Λαϊκού Θεάτρου, Φεντερίκο Γκαρθία Λόρκα («Ματωμένος Γάμος», «Το Σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα»), Αύγουστο Στρίνμπεργκ («Ο Πατέρας»), Ευγένιο Ο' Νηλ («Ταξίδι μακριάς ημέρας μέσα στη νύχτα»), Λόπε ντε Βέγκα («Φουέντε Οβεχούνα») και Τενεσί Ουίλιαμς («Λεωφορείο ο Πόθος»).

Ο Νίκος Γκάτσος πέθανε στην Αθήνα στις 12 Μαΐου 1992 και τάφηκε στη γενέτειρά του.