ΧΑΣΑΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ, ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟN ΣΩΤ. ΣΙΩΚΟ

ΧΑΣΑΜΕ ΕΝΑ ΦΙΛΟ, ΕΝΑ ΑΛΗΘΙΝΟ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΤΗ, ΕΝΑ ΜΕΓΑΛΟ ΑΝΘΡΩΠΟ, ΤΟN ΣΩΤ. ΣΙΩΚΟ

Πολλή σαβούρα στο «Ποτάμι»...

Τελευταία δημοσίευση: 21:13Ο Νίκος Μπογιόπουλος στον eniko

   Παρατήρηση πρώτη: Μεταξύ φίλων, είτε υπό την στενή και ουσιαστική έννοια, είτε υπό την ευρεία και τυπική έννοια, οι πιο φιλικές είναι οι καθαρές κουβέντες.

*

   Παρατήρηση δεύτερη: Ο κ.Σταύρος Θεοδωράκης σε άρθρο του στα «Νέα» ανάμεσα στους λόγους που εξέθεσε για την απόφασή του να προχωρήσει στην συγκρότηση πολιτικού κόμματος ήταν και η «πολιορκία» που δεχόταν από τους θαυμαστές του: «Μπες μπροστά ρε Σταύρο. Εσένα σε ξέρει ο κόσμος. Μήπως καταφέρουμε να αλλάξουμε κάτι». Έτσι γράφει ότι του είπαν...

   Δεν ξέρουμε αν αυτός είναι επαρκής λόγος για τη δημιουργία κόμματος. Να σε ξέρει ο κόσμος. Και τον Σεφερλή τον ξέρει ο κόσμος. Και τον Γιώργο Αυτιά. Και τον Βαμβακούλα. Ίσως πάλι αδικούμε τον κ.Σταύρο Θεοδωράκη δίνοντας υπέρμετρη σημασία σε μια φράση του που τον εμφανίζει τρόπον τινά να ενδίδει στις απαιτήσεις και στις πιέσεις του κόσμου να κατέλθει στον πολιτικό στίβο. Είναι όμως μια εξήγηση που σε συνδυασμό με την ονομασία του φορέα («Ποτάμι») ομολογούμε ότι μας ανακάλεσε στη μνήμη σκηνές από την ταινία «Τύφλα να έχει ο Μάρλον Μπράντο». Εκεί ακουγόταν και το παρακάτω ποιηματάκι :

«Ησυχο – ήσυχο το ποταμάκι/ αργοκυλάει το γαλάζιο το νεράκι/ και τραγουδάει την αγάπη τη χρυσή/ μιας κι ήρθες αγαπούλα μου εσύ».     

   Η διαφορά είναι ότι στην ταινία ο Θανάσης Βέγγος δεν είχε, τελικά, ενδώσει στην «πολιορκία» που του ασκούσε το «ποταμάκι»:

Τα καζίνα των καναλιών άνοιξαν και μας περιμένουν

του Γιώργου Ανανδρανιστάκη

Τώρα η καλή μας κυβέρνηση σου δίνει την ευκαιρία να χρηματοδοτήσεις τα κανάλια και με έναν τέταρτο τρόπο και μάλιστα εις διπλούν.

 Αγαπητέ αναγνώστη, παύλα, γνώστρια, ελπίζω να γνωρίζεις ότι χρηματοδοτείς τα κανάλια, τους καναλάρχες, τους καναλομάνατζερ και τους καναλοστάρ με τρεις διαφορετικούς τρόπους. Πληρώνεις τα δάνεια που τους δίνουν οι τράπεζες, τις οποίες έχεις διασώσει με τα 50 δισ. και καλό είναι να ετοιμάζεσαι και για τα επόμενα 20, πληρώνεις το 20% του φόρου επί των διαφημίσεων που τους χάρισε η κυβέρνηση, πληρώνεις τα 400 εκατομμύρια που έπρεπε να καταβάλουν για τις ψηφιακές συχνότητες, όπως προβλέπει άλλωστε και το Μνημόνιο, αλλά δεν θα τα καταβάλουν, διότι οι μόνοι που νίκησαν το θηρίο, οι πραγματικά αντιμνημονιακοί, είναι ο Ψυχάρης, ο Μπόμπολας, ο Κυριακού, ο Κοντομηνάς και ο Βαρδινογιάννης.

Τώρα η καλή μας κυβέρνηση σου δίνει την ευκαιρία να χρηματοδοτήσεις τα κανάλια και με έναν τέταρτο τρόπο και μάλιστα εις διπλούν. Απελευθερώνει τον τηλεοπτικό τζόγο, ξέρεις, όλα αυτά τα δήθεν τηλεπαιχνίδια που σου λένε ότι θα κερδίσεις 500 ευρώ αν βρεις ποιος ήταν ο πατέρας του Ιησού α) Ο Θεός; Β) ο Ιωσήφ;, γ) ο Κρίνος;, τους επιτρέπει να τζογάρουν νυχθημερόν και, σαν να μην έφτανε αυτό, τους απαλλάσσει και από τον φόρο 30% επί των μεικτών κερδών που προκύπτουν από το τζογάρισμα. Πλήρωνε, αναγνώστη, παύλα, γνώστρια, είτε ως τζογαδόρος που ψάχνεις να βρεις τον πατέρα του Ιησού -σιγά μην τον βρεις, εδώ δεν τον βρήκε ο Θωμάς ο Ακινάτης που ήταν άνθρωπος συσταζούμενος- για να τσεπώσεις την πεντακοσάρα, πλήρωνε κι εσύ που επιβαρύνεσαι το 30% του χαρισμένου φόρου κι ας μην έχεις πάρει ποτέ μέρος στα τηλεπαιχνίδια.

Αυτή είναι, κυρίες και κύριοι, η Ελλάδα του 2014. Μια χώρα που δεν έχει δημόσια τηλεόραση -η ΔΤ μόνο ως ευφημισμός μπορεί να εκληφθεί- και που οι πολίτες της πληρώνουν από την τσέπη τους ιδιωτικές επιχειρήσεις, για να τους κάνουν πλύση εγκεφάλου, τύφλα να 'χει το «1984» του Όργουελ δηλαδή. Αυτό ειδικά με τον τζόγο δεν αντέχεται με τίποτα. Ο Σαμαράς με τον Βενιζέλο έβαλαν από έναν μονόχειρα ληστή σε κάθε σπίτι, για να εξασφαλίσουν την τυφλή προσήλωση των εκδοτών, και το έκαναν πάνω στην έναρξη της προεκλογικής περιόδου. Έβαλαν τον τζόγο στα σπίτια των φτωχών, των ανέργων, των κατεστραμμένων, να είναι ο άλλος όλη μέρα με το τηλεκοντρόλ στο χέρι, μπας και κερδίσει τα 500 ευρώ, για να βγάλει τον μήνα, ή τα 1.000, για να βγάλει τον μήνα και να πληρώσει και την τράπεζα.

Να κάθεται όλη μέρα ο απελπισμένος στον καναπέ με το τηλεκοντρόλ και να αναζητά την ελπίδα στο χαζοκούτι, μόνος, έρημος, παράλυτος, παροπλισμένος, ο ιδανικός πολίτης του καθεστώτος.

ΛΙΣΤΑ «FORBES»: ΠΟΣΟΙ ΦΤΩΧΟΙ «ΠΑΡΑΓΟΥΝ» ΕΝΑΝ ΠΛΟΥΣΙΟ;

Του Ν. ΜΠΟΓΙΟΠΟΥΛΟΥ*

Χτες, δόθηκε στη δημοσιότητα από το «Forbes» η ετήσια «λίστα των δισεκατομμυριούχων» του πλανήτη. Έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη της σχετικής λίστας από την έναρξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης και μετά. Θα διαπιστώσει ότι:

• Το 2008, προ κρίσης δηλαδή, οι δισεκατομμυριούχοι του πλανήτη, κατά τη «λίστα Forbes», αριθμούσαν τους 793 και η συνολική περιουσία τους ανερχόταν στα 2,4 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2010 ο αριθμός τους έφτασε τους 1.011 και τα πλούτη τους στα 3,5 τρισεκατομμύρια δολάρια..
• Το 2011 οι δισεκατομμυριούχοι ανήλθαν στους 1.216 και η περιουσία τους ανήλθε στα 4,5 τρισεκατομμύρια δολάρια.
• Το 2012 οι δισεκατομμυριούχοι αυξήθηκαν στους 1.426 με την συνολική τους περιουσία να αυξάνεται στα 5,4 τρισεκατομμύρια δολάρια. 
• Όσο για το 2013, σύμφωνα με τα χτεσινά στοιχεία, ο αριθμός των δισεκατομμυριούχων ανέβηκε στους 1.645 και η περιουσία τους έχει εκτιναχτεί στα 6,4 τρισεκατομμύρια δολάρια!

Αυτό που προκύπτει από τα προηγούμενα είναι ότι στον κόσμο τους, στον κόσμο των κεφαλαιοκρατών, των πολυεθνικών, των μονοπωλίων, των τραπεζιτών, από τη στιγμή που ξέσπασε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση, συμβαίνουν τα εξής:

α) Την ίδια περίοδο κατά την οποία διπλασιάστηκε ο αριθμός των δισεκατομμυρίων φτωχών, έχει παράλληλα υπερδιπλασιαστεί και ο αριθμός μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων Κροίσων, που από 793 ανήλθαν στους 1.645....
β) Την ίδια περίοδο που το μέγεθος και η «ποιότητα» της φτώχειας που ταλανίζει δισεκατομμύρια ανθρώπους του πλανήτη πήραν απροσδιόριστες διαστάσεις, το μέγεθος της περιουσίας των δισεκατομμυριούχων του πλανήτη σχεδόν... τριπλασιάστηκε και από 2,4 τρισ. δολάρια ανήλθε στα 6,4 τρισ. δολάρια...
γ) Στις ΗΠΑ, όπου ο αριθμός των ανθρώπων που ζουν με συσσίτια ανήλθε στα 50 εκατομμύρια και που οι φάκελοι κατασχέσεων και οι πλειστηριασμοί κατοικιών μόνο μέχρι το 2010 ξεπέρασαν τα 10 εκατομμύρια, οι δισεκατομμυριούχοι από 359 που ήταν το 2008 ανήλθαν στους 492...
δ) Στην Ευρώπη των μνημονίων και της λιτότητας, εδώ που οι άνεργοι ξεπερνούν τα 26 εκατομμύρια και έχουν αυξηθεί κατά 10 εκατομμύρια από το 2008, την ίδια περίοδο οι δισεκατομμυριούχοι από 196 το 2008 τώρα μετρήθηκαν στους 485. Δηλαδή για κάθε έναν νέο δισεκατομμυριούχο αντιστοιχούν 35.000 νέοι άνεργοι. ..
ε) Στον κόσμο της κοινωνικής θηριωδίας, μέσα στα χρόνια της κρίσης, στα χέρια αυτών των 1.645 «Κροίσων» του διεθνούς επιχειρηματικού «τζετ σετ» και της «φιλανθρωπίας» συγκεντρώθηκαν τόσα πλούτη που 
- ισούνται σχεδόν με το ΑΕΠ της Κίνας των 1,5 δισεκατομμυρίων ανθρώπων,
- ξεπερνούν ολόκληρο το ΑΕΠ της Ιαπωνίας,
- ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Γερμανίας και της Γαλλίας μαζί, 
- ξεπερνούν τα ΑΕΠ της Βραζιλίας, της Ρωσίας και της Ινδίας μαζί, 
- ξεπερνούν δύο και τρεις φορές το ΑΕΠ της Αυστραλίας, του Καναδά, της Ισπανίας και το ΑΕΠ όλων μαζί των χωρών της Αφρικής...
Για τα παραπάνω (τα οποία συμβαίνουν σε έναν κόσμο όπου το οικονομικό και πολιτικό καθεστώς που τον διέπει λέγεται ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΣ) , υπάρχουν δυο ερμηνείες.

ΠΡΩΤΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Όλα αυτά μπορεί να είναι δυσάρεστα, αλλά είναι «λογικά». Η συνύπαρξη της απόλυτης ένδειας με την ξετσιπωσιά της χλιδής είναι φαινόμενο διαχρονικό και ως εκ τούτου «αναπόφευκτο» και «αμετάλλακτο». Οφείλεται στο γεγονός ότι οι άνθρωποι χωρίζονται, από τη μια μεριά, στους «άξιους», στους «ικανούς» και στους «καπάτσους» που τα κατάφεραν στη ζωή (και που τυχαίνει αυτοί να είναι λίγοι). Από την άλλη μεριά, έχουμε τους πολλούς, τα δισεκατομμύρια δηλαδή των ανθρώπων, που λόγω «ανικανότητας», «αναξιότητας» ή εν πάση περιπτώσει λόγω «ατυχίας», δεν «προκόψανε». Οι πρώτοι, οι λίγοι, κερδίζουν. Κερδιζουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη, αλλά και όταν υπάρχει κρίση. Οι δεύτεροι, οι πολλοί, χάνουν. Χάνουν και όταν υπάρχει ανάπτυξη και, φυσικά, όταν υπάρχει κρίση.

Συνεπώς, κατά τους θιασώτες της πρώτης ερμηνείας, μπορεί να μην είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; - είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» μόλις 5 άνθρωποι στην κορυφή της λίστας Forbes να διαθέτουν πλούτη που ξεπερνούν κατά σχεδόν 2 φορές ολόκληρο το ΑΕΠ της Ελλάδας των 10 εκατομμυρίων ψυχών...

Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; - είναι «λογικό» είναι «ρεαλιστικό» μόλις μια οικογένεια, η οικογένεια των πολυκαταστημάτων Walmatt στις ΗΠΑ, να κατέχει τόσο πλούτο όσο διαθέτουν αθροιστικά τα 100 εκατομμύρια των φτωχότερων Αμερικανών!

Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; - είναι «λογικό», είναι «ρεαλιστικό» από τον παγκόσμιο πλούτο που το 2013 ανήλθε στα 243 τρισεκατομμύρια, τα 100 τρισεκατομμύρια, δηλαδή πάνω από το 40% να ανήκει στους υπερπλούσιους, που δεν αντιστοιχούν παρά μόλις στο... 0,7% του παγκόσμιου πληθυσμού!

Εν κατακλείδι: Δεν είναι ευχάριστο, αλλά – τί να κάνουμε; - είναι «μοιραίο», οι φτωχοί να γίνονται φτωχότεροι και οι πλούσιοι να γίνονται πλουσιότεροι...

ΔΕΥΤΕΡΗ ΕΡΜΗΝΕΙΑ

Τίποτα από αυτά δεν είναι «λογικό» και «ρεαλιστικό». Καθόλου «λογικό» δεν είναι το 95% των κερδών που παράχθηκαν από το 2009 μέχρι το 2012 στις ΗΠΑ να έχουν καταλήξει (κατά τον Στίγκλιτς) στο πλουσιότερο 1% του πληθυσμού, ούτε ότι από αυτό το 95% των κερδών που πήγε στο 1% των πολύ πλούσιων στην πραγματικότητα (κατά τον Κρούγκμαν) «περισσότερο από το 60% (να) έχει πάει στο κορυφαίο 0,1%»!

Αυτός ο κοινωνικός δαρβινισμός, δεν είναι προιόν της «λογικής» αλλά αποτέλεσμα της εκμετάλλευσης και των ταξικών ανισοτήτων. Η απανθρωπιά της φτώχειας, ο πόνος της ανέχειας, η δυστυχία της ανημπόριας, από τη μια, και ο αμύθητος πλούτος από την άλλη, δεν προκύπτουν σαν «φυσικός» ή «θεικός» νόμος αλλά έχουν ως μήτρα εκδήλωσής τους την αντίθεση ανάμεσα στο κεφάλαιο και την εργασία, δηλαδή την κατίσχυση του κεφαλαιοκράτη - καπιταλιστή πάνω στον προλετάριο – εργαζόμενο, την οικοδόμηση μιας κοινωνίας με βάση τον κανόνα της μετατροπής του ανθρώπου σε εμπόρευμα. Ένα εμπόρευμα που, όποτε το επιθυμούν και με τους όρους που το επιθυμούν, τα αφεντικά το πωλούν και το αγοράζουν φορώντας του τη σιδερένια μπάλα της μισθωτής σκλαβιάς ή το στοιβάζουν στον εφεδρικό στρατό της ανεργίας αποδίδοντάς του την «ελευθερία» της ανέχειας.

Εν ολίγοις: Δεν είναι ούτε «λογικό», ούτε «ρεαλιστικό» η κοινωνία να χωρίζεται σε μια χούφτα «ιδιοκτήτες», από τη μια, και σε έναν ωκεανό πληβείων, από την άλλη, που η μόνη τους ιδιοκτησία είναι το σαρκίο τους και το σαρκίο των παιδιών τους και που το μόνο τους «δικαίωμα» είναι να προσφέρουν το σαρκίο τους στον «αφέντη» - εκμεταλλευτή τους.

«Πόσοι;»

Έχουμε μπροστά μας μια πραγματικότητα, σύμφωνα με την οποία οι Κροίσοι του πλανήτη, σε συνθήκες κρίσης, πολλαπλασιάζουν τα μυθώδη πλούτη τους την ώρα που δισεκατομμύρια άνθρωποι καταστρέφονται.

Την  πραγματικότητα αυτή, ο Πορτογάλος ποιητής Αλμέιντα Γκαρέτ, ήδη από τον 18ο αιώνα, την περιέγραψε έτσι: «Κι εγώ ρωτώ τους οικονομολόγους, τους πολιτικούς, τους ηθικολόγους: υπολόγισαν ποτέ τον αριθμό των ατόμων που υποχρεωτικά καταδικάζονται σε αθλιότητα, σε άνιση εργασία, σε εξαχρείωση, σε αφροσύνη, σε διεφθαρμένη άγνοια, σε ανίκητη δυστυχία, σε απόλυτη ένδεια, για να παραχθεί ένας πλούσιος;».

Ε, λοιπόν, τίποτα από όλα αυτά που συνιστούν τη γύρω μας πραγματικότητα της βαρβαρότητας δεν είναι «λογικά». Οχι!  Παρά την μεγαλοφυία του, εδώ ο Χέγκελ έκανε λάθος: Το πραγματικό δεν είναι και λογικό, όπως ισχυριζόταν. Που πάει να πει: Τίποτα από αυτά που συνθέτουν την πραγματικότητα της απανθρωπιάς δεν είναι «καλώς καμωμένο».

Τίποτα «θεϊκό» ή «φυσικό» δεν επιβάλλει την «αναπόφευκτη» διαιώνιση αυτής της βαρβαρότητας. Δεν είναι «λογικό», ούτε «μοιραίο», ούτε «αναπόφευκτο» οι άνθρωποι να συνεχίσουν να χωρίζονται σε εκείνους που αγοράζουν ανθρώπους και στους άλλους που πωλούνται σε άλλους ανθρώπους.

Τίποτα σε αυτή την πραγματικότητα που λέει ότι ένας Κροίσος θα έχει εισόδημα πάνω από 10 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα (!) και ταυτόχρονα 3 δισεκατομμύρια άνθρωποι θα «ζουν» με λιγότερα από 2 δολάρια την ημέρα, δεν είναι προιόν και αποτέλεσμα της «λογικής». Αυτό είναι ο ορισμός της ταξικής παραφροσύνης.

Θα μας επιτραπεί, λοιπόν, να μην είμαστε τόσο απαισιόδοι ώστε να υποταχτούμε στους κύρηκες της πρώτης ερμηνείας. Να υποταχτούμε, δηλαδή, σε μια «λογική» που αν ίσχυε τότε θα έπρεπε οι δούλοι να ήταν ακόμα δούλοι, οι δουλοπάροικοι να ήταν ακόμα δουλοπάροικοι, οι κολίγοι να ήταν ακόμα κολίγοι.

Θα μας επιτραπεί σε ό,τι το σύστημα της εκμετάλλευσης βαφτίζει «λογικό» εμείς να βλέπουμε το παράλογο, εκείνο που και πρέπει και μπορεί να ανατραπεί.  Η’ μήπως το «λογικό» είναι να διατηρηθεί ένα καθεστώς που κάθε μέρα, όταν 1.645 Κροίσοι αυξάνουν τα δισεκατομμυριά τους, πάνω από  22.000 παιδιά να πεθαίνουν από την πείνα;

Θα μας επιτραπεί στο «ρεαλισμό» ενός συστήματος που όσο μεγαλώνει η δυστυχία δισεκατομμυρίων ανθρώπων τόσο αυξάνεται η περιουσία μιας χούφτας δισεκατομμυριούχων, εμείς να βλέπουμε ως μόνη ρεαλιστική προοπτική ανθρώπινης επιβίωσης και αξιοπρέπειας την ανατροπή αυτού του συστήματος - φυλακή.

Το μόνο Λογικό που υπάρχει απέναντι σε αυτή τη φυλακή, στη φυλακή της ταξικής παραφροσύνης και του κοινωνικού κανιβαλισμού, στην οποία «το κεφάλαιο γεννιέται βουτηγμένο από την κορυφή ως τα νύχια στο αίμα και στη βρωμιά στάζοντας αίμα απ' όλους τους πόρους» (Καρλ Μαρξ «Κεφάλαιο», τόμος Α', σελίδα 785), είναι η συντριβή της.

Είναι η οικοδόμηση μιας άλλης πραγματικότητας. Μιας άλλης κοινωνίας. Χωρίς δεσμά και χωρίς αλυσίδες. Που ο πλούτος των λίγων δεν θα γίνεται πακτωλός που θα προκύπτει από την φτώχεια των πολλών, αλλά που ο πλούτος από τη δουλειά, τη δημιουργικότητα, τα ταλέντα, τις ικανότητες των πολλών θα ακυρώνει και θα καταργεί τη φτώχεια όλων!

Μπορεί να συμβεί; Είναι ρεαλιστικό να υπάρξει τέτοια κοινωνία όπου ο πλούτος θα είναι μέτρο όχι της ιδιοτέλειας αλλά της συλλογικής εξύψωσης; Που δεν θα έχει ως προυπόθεση την μαζική φτώχεια, αλλά θα συνιστά προσδιοριστικό της κοινωνικής ευημερίας; Ο Μπαλζάκ δεν ήταν... κομμουνιστής, γεννήθηκε πολύ πριν από  τον Μάρξ και τον Λένιν, ήταν αριστοκράτης και συντηρητικός, αλλά το είχε αντιληφθεί περίφημα: «Οταν η μάζα των φτωχών γίνει πιο ισχυρή από τη μάζα των πλουσίων, η κοινωνία - έλεγε - θα χτιστεί σε άλλη βάση».

*Δημοσιεύθηκε στο "enios.gr" την Τετάρτη 5 Μαρτίου 2014

ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΤΟΥ ΔΗΜ. ΚΟΥΦΟΝΤΙΝΑ ΑΦΟΡΜΗ ΑΚΡΟΔΕΞΙΟΥ ΠΑΡΑΛΗΡΗΜΑΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗ ΝΔ

ΒΡΩΜΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ ΝΔ ΣΤΟΝ ΣΥΡΙΖΑ

ΚΟΝΤΡΑ ΒΟΡΙΔΗ - ΛΑΦΑΖΑΝΗ ΣΤΗ ΒΟΥΛΗ

Σκληρή αντιπαράθεση έχει προκαλέσει το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα με τίτλο «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Στο βιβλίο του αφηγείται την 40ετή πορεία του στο «κίνημα» και παραθέτει λεπτομέρειες για την οργανωτική και επιχειρησιακή δράση της «17 Νοέμβρη».
 

ΚΟΝΤΡΑ ΝΔ - ΣΥΡΙΖΑ

Κόντρα μεταξύ ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ έχει ξεσπάσει σχετικά με τον πρόλογο του βιβλίου, τον οποίο υπογράφει ο Νίκος Γιαννόπουλος.

Η εκπρόσωπος Τύπου της ΝΔ Άννα Ασημακοπούλου έκανε την ακόλουθη δήλωση:«Είναι ντροπή για την δημοκρατία το γεγονός ότι στέλεχος του ΣΥΡΙΖΑ προλογίζει το βιβλίο του τρομοκράτη, κατά συρροή δολοφόνου Δημήτρη Κουφοντίνα, 'ξεπλένοντας' τον ίδιο και τις πράξεις του.
» Ο κ. Τσίπρας εμφανίζεται ως υποψήφιος πρόεδρος της ΕΕ και κατέχει τον θεσμικό ρόλο του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης.
» Σε μια κοινοβουλευτική δημοκρατία, συνεργασία του αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης με συμπαθούντες την τρομοκρατία, δεν νοείται. Γιατί -εκτός των άλλων- διασύρεται η χώρα μας διεθνώς.
» Άμεσα περιμένουμε από τον κ. Τσίπρα να αποδοκιμάσει και να απομακρύνει τον κ. Γιαννόπουλο από τον ΣΥΡΙΖΑ, μαζί με τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματός του που αποδεδειγμένα έχουν τοποθετηθεί υπέρ των δολοφόνων της 17Ν. Ας σεβαστούν τουλάχιστον εμπράκτως το αίμα των θυμάτων...».

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΥΡΙΖΑ

Απαντώντας στη ΝΔ ο ΣΥΡΙΖΑ εξέδωσε ανακοίνωση, στην οποία αναφέρει: «Πληροφορούμε την κ. Άννα-Μισέλ Ασημακοπούλου πως ο κ. Ν. Γιαννόπουλος ουδέποτε υπήρξε μέλος του ΣΥΡΙΖΑ. Κατά τ' άλλα, καλή Σαρακοστή».

ΤΟ ΓΑΛΑ: ΑΙΧΜΗ ΤΟΥ ΔΟΡΑΤΟΣ ΤΗΣ ΤΡΟΪΚΑΝΗΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ

Toυ ΔΗΜΗΤΡΗ ΚΑΜΠΟΥΡΗ*

Η παράταση των ημερών του φρέσκου γάλακτος έχει μακρά ιστορία! Κατά καιρούς έχουν γίνει προσπάθειες παράτασης των ημερών του από την πλευρά του Υπουργείου Ανάπτυξης και των κατά περιόδους διαφόρων υπουργών ή υφυπουργών του, οι οποίοι υπακούοντας στις επιθυμίες μερίδας των γαλακτοβιομήχανων υπήρξαν πρόθυμοι να υλοποιήσουν τις επιταγές τους με πρόσχημα τον ανταγωνισμό και τη μείωση των τιμών του καταναλωτή. Το ότι δεν υλοποιήθηκε μέχρι τώρα ως μέτρο «εξυγίανσης» και «εξισορρόπησης» της αγοράς ως πολιτική του «υγιούς» ανταγωνισμού οφείλεται στις αντιδράσεις του κτηνοτροφικού κόσμου. Οι κτηνοτρόφοι σύσσωμοι ,και όχι μόνο οι αγελαδοτρόφοι, αντιδρούν, το προτάσσουν, μαζί με τη φέτα, ως ένα από τα κυρίαρχα ζητήματα και το θεωρούν «αιτία πολέμου». Μαζί τους μερίδα των εγχώριων γαλακτοβιομηχανιών, κυρίως των μικρών, οι οποίες κινδυνεύουν να εξαφανιστούν με την επικράτηση του μέτρου κι από κοντά τους, πιεζόμενη, η πολιτική ηγεσία του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης, η οποία προασπίζεται, όχι τον κόσμο τον οποίο, υποτίθεται ότι εκπροσωπεί, αλλά την πολιτική της παρουσία, την πολιτική της ύπαρξη και επιβίωση. Στη σύγκρουση, οι υπουργοί τάσσονται στο πλευρό των εγχώριων συμφερόντων και κυρίως με την πλευρά των κτηνοτρόφων, διαφορετικά θα τους σβήσει η πολιτική ιστορία και το πολιτικό τους μέλλον θα είναι αβέβαιο.

Όμως τελευταία το θέμα έρχεται και επανέρχεται. Η τρόϊκα το θέτει μετά επιτάσαεως και απαιτεί την εφαρμογή του επικαλούμενη την έκθεση του ΟΟΣΑ. Γιατί άραγε τόση πρεμούρα για το γαλατάκι μας;

Ο πόλεμος του βιβλίου

Εγραψε: Pitsirikos 

Πόλεμος έχει ξεσπάσει εναντίον των Εκδόσεων Λιβάνη επειδή εξέδωσαν το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα «Γεννήθηκα 17 Νοέμβρη». Η κατηγορία σε βάρος των Εκδόσεων Λιβάνη είναι πως εξέδωσαν το βιβλίο του Κουφοντίνα για να βγάλουν χρήματα. Τις κατηγορίες τις εκτοξεύουν αγνοί ιδεολόγοι που είναι υπεράνω χρημάτων.

Είναι πραγματικά εντυπωσιακό ποιοι είναι αυτοί που κατηγορούν με λύσσα τις Εκδόσεις Λιβάνη για φιλαργυρία.

Οι περισσότεροι από αυτούς που κατηγορούν τις Εκδόσεις Λιβάνη θα πουλούσαν και τη μάνα τους για να βγάλουν χρήματα. Και κάποιοι το έχουν κάνει ήδη: πούλησαν τη μάνα τους.

Βέβαια, αυτό που τους ενοχλεί αφόρητα είναι πως το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα είναι ήδη best seller.

Όλα τα υπόλοιπα για την έλλειψη ηθικής, αξιοπρέπειας και για την αξία της ανθρώπινης ζωής είναι βαθιά υποκρισία.

Η υποκρισία θα αποδειχτεί περίτρανα, όταν κάποια κυριακάτικη εφημερίδα θα προσφέρει στους αναγνώστες της το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα.

Όχι για να βγάλει χρήματα ο εκδότης της εφημερίδας που περιμένει σαν αρπακτικό να πεθάνει ο κάθε Μπουλάς και ο κάθε Μητροπάνος για να βάλει προσφορά το cd με τα τραγούδια τους.

Όχι, αλίμονο.

Ο εκδότης θα μοιράσει το βιβλίο του Κουφοντίνα μαζί με την εφημερίδα του, για να ενημερωθούν οι αναγνώστες.

Είναι βέβαιο πως ήδη σκοτώνονται μεταξύ τους οι εκδότες εφημερίδων για το ποιος θα έχει την τύχη να εξασφαλίσει το βιβλίο του Δημήτρη Κουφοντίνα.