Η πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τον αθλητισμό

H επιτυχία μιας πολιτικής στον αθλητισμό με κοινωνικό πρόσημο, κρίνεται με βάση τον τελικό αριθμό των ανθρώπων που εντάσσονται σε οποιεσδήποτε μορφές άσκησης και άθλησης, ως αποτέλεσμα της υλοποίησής της.

ΠΡΟΛΟΓΟΣ

Το πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ για τον αθλητισμό και τη φυσική αγωγή εντάσσεται στη στρατηγική της κοινωνικής και παραγωγικής ανασυγκρότησης της χώρας.  

Η προγραμματική πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ για τη φυσική αγωγή και τον αθλητισμό διαπνέεται στο σύνολό της από την κεντρική ιδέα ότι η εν λόγω δραστηριότητα αποτελεί, συνταγματικά κατοχυρωμένο, κοινωνικό αγαθό. Κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα, χωρίς διακρίσεις και περιορισμούς, να αθλείται και να απολαμβάνει τα ευεργετήματα της άθλησης στην υγεία του, στην κοινωνικότητα, στον ελεύθερο χρόνο. Για το λόγο αυτό ο ΣΥΡΙΖΑ τοποθετεί στο κέντρο της πολιτικής του για τον αθλητισμό τον αθλούμενο και τον αθλητή.  

Στη προγραμματική του πρόταση ο ΣΥΡΙΖΑ διατυπώνει το στρατηγικό του σχεδιασμό, τους κανόνες και τους βασικούς άξονες μιας διαφορετικής κρατικής πολιτικής στον ελληνικό αθλητισμό.  

Βασικά διακυβεύματα είναι η αναδιανομή των πόρων με ριζικά διαφορετικό σκεπτικό και κοινωνικούς όρους, η ενδυνάμωση του κοινωνικού ελέγχου, η συλλογικότητα, η διαφάνεια και ο εκδημοκρατισμός στη λειτουργία.

Για την αριστερά που σκέφτεται και δρα στη λογική της ικανοποίησης των κοινωνικών αναγκών και της δίκαιης διανομής του παραγόμενου πλούτου, το πρόταγμα «αθλητισμός για τον άνθρωπο και όχι για τα κέρδη» εξ αντικειμένου απορρίπτει και ξεπερνά το σημερινό νεοφιλελεύθερο μοντέλο του εμπορευματοποιημένου αθλητισμού.

Ως εκ τούτου στη κορωνίδα της προγραμματικής μας πρότασης βρίσκονται οι στόχοι της υπεράσπισης του κοινωνικού αγαθού του αθλητισμού, η δημοκρατία στο εσωτερικό του και η διαφάνεια στη λειτουργία του. 

Εκείνοι που δεν υποτάχτηκαν

Γράφει η synithisypoptos.gr

Με κοιτάζεις με ύφος τσαντισμένο και μου λες. Κι εσύ που τα λες όλα αυτά, εσύ που γράφεις τα σεντόνια για να το παίξεις κάπως, τι παραπάνω κάνεις το ίδιο δεν είμαστε?

Λοιπόν κάτσε να το ξεκαθαρίσουμε για να μην τσακωνόμαστε άδικα. Σου έχω νέα. Δεν είμαστε το ίδιο. Δεν σκεφτόμαστε το ίδιο. Δεν ονειρευόμαστε τα ίδια πράγματα. Δεν έχουμε τους ίδιους στόχους. Δεν λειτουργήσαμε με την ίδια αντίληψη στη ζωή. Μπορείς να στριμώξεις τις αδυναμίες σου, τις αρρώστιες σου, τις εμμονές σου, τις φοβίες σου, και τα άχρηστα ινδάλματά σου σε μια φαντασίωση πως όλοι έτσι κάνουν, έτσι ώστε όταν ψιλουποψιάζεσαι πως δεν είναι ζωή αυτό που έ΄χεις αλλά κατάντια, να παίρνεις θάρρος πως "έλα μωρέ" όλοι την ίδια μούρη έχουμε, αλλά δεν είναι έτσι. 

ΤΟ ΜΟΝΟ ΚΟΙΝΟ ΠΡΑΓΜΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΖΟΥΜΕ ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΦΥΛΑΚΗ.

Από εκεί και πέρα το χάος. Υπάρχουν αυτοί που δεν έχουν πάρει χαμπάρι πως βρίσκονται στη στενή. Υπάρχουν εκείνοι που το ξέρουν, αλλά κοιτάνε να τη βγάλουν καθαρή προσκολλημένοι σε διάφορες κλίκες, στους διάφορους προστάτες. Υπάρχουν εκείνοι που ονειρεύονται αποδράσεις αλλά περιμένουν κάποιον να τους υποδείξει το πως. Υπάρχουν εκείνοι που βρίσκουν ευκαιρία και μέσα από τα κελιά κάνουν μπίζνες. Υπάρχουν εκείνοι που γίνονται τα γιουσουφάκια των υπόλοιπων. Υπάρχουν εκείνοι που το φιλοσοφούν κι εκείνοι που το παίζουν τρελλοί. Και άπειρες άλλες κατηγορίες επιβίωσης. Τσαμπουκάδες, φωνακλκάδες, σιωπηλοί, μοναχικοί, καραγκιόζηδες κι αγριωποί, παραδομένοι στη μοίρα τους ή συνεχώς ανυπάκουοι.

Κι υπάρχουν κι εκείνοι που δεν ονειρεύονται απλά...
Παρατηρούν, μαθαίνουν, μένουν άγρυπνοι, σχεδιάζοντας την απόδραση...
Τη κλασική απόδραση που σκάβεις με τα νύχια μέχρι να βγεις από το χώμα και να πάρεις τη πρώτη ελεύθερη ανάσα...